Welzijn

Welzijn.

Welzijn…wat is dat? Het woord is in twee woorden op te splitsen: wel en zijn. ‘Wel zijn’ is het tegengestelde van ‘niet zijn’ en zijn is in onze wereld het tegengestelde van ‘hebben’. Wel zijn of niet zijn dat is de vraag. To be or not to be that is the question, dat is een bekend iets maar in het Nederlands lijkt het niet door te dringen. Zeg maar gerust dat welzijn in Nederland niet gaat over ‘wel zijn’, het gaat over ‘wel hebben’. Hebben wordt vooral gebruikt om macht spelletjes te spelen, een status voor het ego aan te kunnen meten, een positie te kunnen bepalen tegenover anderen, rangen en standen in het leven te roepen etc. Kort gezegd, het gaat om verscheidenheid. Zijn is een staat van aanwezigheid en in het woord aanwezigheid zit het woord ‘wezen’. Het deel ‘wezig’ verwijst naar ‘wezen’, het wezen dat we in essentie ZIJN. Aanwezig zijn betekent dus zoiets als ‘er met ons hele WEZEN ZIJN’ of nog beter gezegd ‘ons hele WEZEN ZIJN’. Het heeft dus niets te maken met ‘bij de les zijn’ of andere uitspraken die daar op lijken. Aanwezig zijn betekent dat je er bent als een compleet wezen en in aardse term betekent het dat we volledig in ons lichaam zijn als we aanwezig zijn en dat zijn maar weinig mensen. Volledig aanwezig zijn betekent dat we volledig in onze eigen kracht staan en in staat zijn ons volle potentieel te gebruiken voor het doel dat we in het leven voor ogen hebben als ‘wezen’. Welzijn is in onze cultuur een totaal verdraaid woord dat enorm misleidend werkt. Welzijn gaat in onze cultuur over veel bezitten en dan vooral materieel. Dat is dus ‘wel hebben’ in plaats van ‘wel zijn’. Welzijn gaat over gezondheid, vitaliteit, uitstraling, zaken die van binnen uit komen. Uiterlijke zaken zoals geld en ander bezit kunnen een voortvloeisel zijn vanuit een innerlijk welzijn, dan hebben we het over overvloed. Dat is iets heel anders dan het welzijn waar we in onze maatschappij mee te maken hebben. Daar is welzijn afhankelijk van wat je bezit en dat is pure misleiding. We ZIJN in essentie maar één ding en dat is Liefde, dat is wat onze essentie is en dat is tevens wat onze ziel is. Er wordt wel eens gesproken over ‘IK BEN’. Dat is de enige waarheid. Alles wat er achteraan komt komt uit het ego. We zijn niet onze naam. Die naam heeft de functie om te kunnen onderscheiden wie wie is, om mensen uit elkaar te kunnen houden. Werkelijke herkenning ligt ergens diep in onszelf waar we elkaar herkennen als gelijken. Dat is herkenning, herkenning in wat we ‘wel zijn’. In het dagelijkse leven willen we elkaar herkennen in wat we ‘niet zijn’, in wat we ‘wel hebben’. Zelfs met namen werkt dat zo. We ‘hebben’ een naam maar we ‘zijn’ niet de naam. Het hele ‘ZIJN’ wordt in onze maatschappij volledig misleidend gebruikt. Dat wat we werkelijk ZIJN is onze werkelijke identiteit maar wij mensen identificeren ons met alles wat we ‘niet zijn’, met alles wat we ‘wel hebben’. Dat identificeren met wat we ‘wel hebben’ doen we met alles, naam, functies, materie etc. Als iemand zegt: ‘ik ben schoenmaker’, dan kloppen alleen de eerst twee woorden, het derde woord komt uit het ego om zich qua functie van een ander te kunnen onderscheiden. Dat terwijl dat het minst belangrijke is. Natuurlijk hebben we functies nodig om zaken te kunnen laten werken maar we zouden ons er dus niet mee moeten identificeren. Als we ‘wel zijn’ zouden we ons dat realiseren, realiseren dat we allemaal hetzelfde ZIJN en zo een eenheid kunnen vormen in plaats van alles in hokjes te stoppen en een etiket erop te plakken. We zouden dan gaan denken in de zin van mens in plaats van, neger, Duitser, Turk, Nederlander, Rus, Japanner, etc.