Over mij

3 december 2008

Algemeen

 

Ik ben geboren in de Achterhoek op 27 oktober 1965 in het dorpje Gaanderen. Daar ben ik opgegroeid en daar heb ik tot mijn 31ste   (bijna 32ste) gewoond. Ik ben geboren in een zomerhuisje achter de woning van mijn grootouders van mijn moeders kant. Dat was, naar de verhalen van mijn ouders, geen luxe. Toen ik anderhalf jaar was hadden mijn ouders een eengezinswoning gevonden. Er was toen blijkbaar niet veel. Met keihard werken hebben mijn ouders meer opgebouwd. Zo hebben ze voor zichzelf en het gezin iets opgebouwd. Ze waren met bijna niets begonnen. Vooral mijn vader was iemand die altijd hard en veel werkte om het gezin te kunnen onderhouden. Mijn vader werkte als wikkelaar en hij was daar een vakman in. Hij heeft in de periode na de tweede wereldoorlog veel meegewerkt aan het opbouwen van installaties en het wikkelen en onderhouden van electromotoren. Wat hij kon konden later mensen met een hoge technische opleiding niet. Die konden wel allerlei processen uitleggen en berekenen maar zo’n motor maken konden ze niet. Helaas heeft het zware werk er ook toe geleid dat hij in de wao is terecht gekomen vanwege een hernia. De hulpmiddelen om zwaar werk te kunnen doen waren er niet. Mijn vader moest na de lagere school al gaan werken om mee te helpen in het gezin waarin hij opgroeide. Scholing heeft hij dus niet gehad maar hij was een vakman in wat hij deed.

 

Mijn moeder kwam uit een gezin waar geld genoeg was. Haar vader gebruikte het alleen niet voor zijn gezin. Ze hadden een winkel en mijn moeder moest hard meewerken. In die tijd was mijn opa blijkbaar op één na de rijkste man van Gaanderen. Maar in vergelijking met nu stelt dat niets meer voor. Zijn gezin kreeg er alleen niets van te zien. Mijn moeder ging op wat latere leeftijd, nadat ik (en mijn broer) wat groter waren, bij bejaarden werken. Eerst wat huishoudelijk. Ze deed een opleiding zodat ze meer kon doen. Ze vond het prettig omdat ze ook met de mensen contact had. Later werd dat anders doordat alles aan tijd werd gekoppeld. Veel bejaarden en te weinig hulp leverde het plaatje op dat er meer gewerkt moest worden en minder gepraat. Dat terwijl de bejaarden daar ook behoefte aan hadden.

 

Materieel was er geen enorme rijkdom maar mijn ouders hebben wel wat opgebouwd waar ze tevreden mee waren. Emotioneel was het allemaal veel moeilijker. Mijn vader had grote moeite zich te uiten omdat hij de taal niet goed kent en mijn moeder zegt soms dat ze nooit kon huilen. Ze is al een aantal jaren longpatiënt. Na een fout in het ziekenhuis is ze bijna overleden. Haar longen werken sinds dat voorval nog maar voor 30%. Ze gaat langzaamaan steeds meer achteruit.

 

Ik was nooit zo goed met leren op school. Ik had er grote moeite mee. Ik moest heel erg hard mijn best doen terwijl er ook mensen waren die het allemaal heel gemakkelijk deden. Ik heb dan ook niet veel scholing gehad. Ik heb de MAVO gedaan, daarna de MTS Electrotechniek geprobeert. Het eerste jaar was al te moeilijk. Ik ben toen naar de KMBO gegaan waar ik ook electrotechniek deed. Dat was meer praktisch en daar kon ik wat meer mee. Een aantal maanden na die opleiding moest in mijn dienstplicht vervullen. Ik werd opgeleid als chauffeur van een rupsvoertuig. Ik kwam uiteidelijk in een verkenningspeleton in de Nederlandse kazerne Langemanshof in Duitslands. Hier zat ik na mijn dienstplicht nog een maand of acht bij een heel ander peleton waar ik meer zat in de welzijnszorg. Ik stond in een winkeltje waar ik bladen verkocht, films verhuurde en nog wat dingen deed. ’s Avonds was er altijd film. Daar stond ik ook bij kaartjes aan te nemen. We keken zelf altijd gratis mee. Na die periode ging ik naar de KMS, de opleiding voor onderofficier. Dat was ook een deel van mijn zoektocht. Ik heb die opleiding wel helemaal meegemaakt maar onderofficier ben ik niet geworden. Ook hier kwam ik moeilijk mee.

 

Na mijn diensttijd heb ik allerlei baantjes gehad. Ik heb in de Achterhoek wisselend productiewerk en wat electriciënswerk gedaan. Toen ik naar Den Haag verhuisde was mijn eerste baan op de postkamer van het IND van het ministerie van justitie. Ik was daar koerier en reed naar allerlei instanties om post te brengen en te halen. Dat duurde een maand. Direct daarna kwam ik op de postkamer van een verzekeringsmaatschappij gedurende twee jaar. Daar kon ik niet blijven dus dat eindigde na twee jaar. Ik was toen een aantal maanden thuis om erbij te zijn dat mijn zoontje geboren werd. Ik kon zo wel de eerste mannden erbij zijn. Na vier maanden kwam ik op het secretariaat van een makelaarsvereniging terecht. Daar deed ik een beetje van alles wat. Na anderhalf jaar was dat ook weer voorbij. Vanaf dat moment heb ik een aantal jaren niet meer gewerkt. Ik kon geen baan vinden en er gebeurden allerlei erg heftige en confronterende dingen waardoor ik compleet overhoop werd gegooid. Niet één keer maar een paar keer. Toen ben ik gaan inzien dat er iets moest veranderen en wel in mezelf. Daar begon ik aan en ook dat is erg hard werken geweest, al gaat dat vanzelf.

 

 

Eenling

 

Ik ben een eenling. Voor mij betekent dat dat ik mijn eigen weg ga, los van anderen. Voordat dat duidelijk was had ik er moeite mee. Ik was vaak alleen, dat gevoel had ik ook vaak. Pas jaren later bleek dat ik de weg kwijt was die ik in het leven hoorde te gaan. Met bijzondere hulp van een chakratherapeute kwam ik op mijn eigen pad terug. In het begin was het nog erg onwennig, zeker nadat ik een ontwaken mee had gemaakt. Daardoor was ik ineens tot bewustzijn gekomen en voelde ik alles in mijn lichaam. Daarmee voelde ik ook hoe groot de lading was die ik nog in mijn lichaam mee droeg. Dat was voornamelijk een een emotionele lading die zich uitte in allerlei spanningen die in mijn hele lichaam voelbaar waren. Voordat ik mijn eigen weg terug had gevonden had ik moeite met alles in het leven. Later bleek dan ook dat ik alleen maar tegen dingen aanliep zonder dat ik er iets mee kon. Ik was onbewust en de weg kwijt die ik in het leven te gaan heb. Met de hulp van de chakratherapeute vond ik de weg weer terug en kwam het tot een ontwaken, bewustzijn. Pas toen ging ik allerlei emotionele zaken aan, en er doorheen, zodat er dingen begonnen te veranderen. Na een tijdje door emotionele zaken heen te gaan begon ik vrede te krijgen met het feit dat ik een eenling ben. Ik had geleerd dat ik me wel met anderen kan verbinden vanuit het eenling zijn. Dat is echter een heel proces voordat dat kan. In een ervaring voelde ik wat er dan te voelen is. De weg van eenling is voor mij hetzelfde als mijn eigen weg gaan. Dat is een innerlijke weg. Daarvan wordt wel gezegd dat het soms eenzaam kan voelen. Dat heb ik ook een paar keer gevoeld. Dat hoort er echter wel bij. Eenling zijn betekent niet dat ik niet met anderen om ga of om kan gaan. Ik heb alleen wel ervaren dat, zolang er nog een emotionele lading is, het verbinden nog niet zo goed werkt. De weg van de eenling wordt maatschappelijk niet begrepen. Vanuit de maatschappij wordt geprobeerd om mensen in een bepaald plaatje te manipuleren. Vooral mensen als psychologen, artsen etc. menen dat het niet goed voor mensen is om alleen te zijn. Ze denken te weten wat wel en wat niet goed is. In werkelijkheid weten ze niet wat goed is en wat wel. Alles is goed zoals het is en alles ontwikkelt zich vanzelf als ik mijn eigen pad ga. Dan is er wat er is.

 

 

Relaties

 

Als ik ergens in mijn verleden problemen mee had dan waren het relaties, al van jongs af aan. Vriendinnen had ik niet. Vrienden had ik weinig. Zelfs als het mooiste meisje van de school iets liet blijken kon ik er niets mee. Ik ben altijd een heel erg gevoelsmens geweest maar ik kon er niets mee. Ooit was er een man die zei: waar je de grootste problemen mee hebt liggen ook je grootste mogelijkheden. Met mijn gevoel had ik altijd problemen. Dit meer in de zin dat ik altijd erg heftig reageerde als er maar een blik in mijn richting werd geworpen. Zo ging dat met alles. Op die manier was ik ook veel alleen. Ik wist toen alleen nog niet wat ik later allemaal te weten kwam, al was dat pas in mijn veertiger jaren. Ik had totaal geen basis, geen gronding, ik kon me totaal niet uiten en tegelijkertijd was (en ben) ik een heel erg gevoelsmens. Mijn pubertijd heb ik niet meegemaakt waardoor ik mijn sexualiteit niet ontwikkeld had. Mijn eerste keer was pas op mijn 27ste . Dat was meteen ook mijn eerste vriendin. Dat duurde nog geen jaar. Toen was ik weer alleen. Een paar jaar later kwam ik met een vrouw in contact waar ik na twee jaar mee ben gaan samen wonen. Zei was op een gegeven moment zwanger en dat was de aanleiding om te gaan trouwen. Na drie jaar liep het op een scheiding uit. Dat was een enorme shock, letterlijk.

 

Na mijn huwelijk gingen de relaties op een heel nieuwe manier zoals ik nog nooit had mee gemaakt. Ze ontstonden vanzelf, door chemie. Toen ik een tijdje dynamische meditaties deed van Osho kwam ik in het meditatiecentrum een vrouw tegen die daar voor het eerst was. Dat was op valentijnsdag. Het was een meditatiedag in het centrum waar ik maandelijks de hele dag mee deed. Er waren ook zogenaamde sociale meditaties. Na zo’n meditatie kwam deze vrouw naar me toe en zei dat ze wat aan me opmerkte. We deden samen een meditatie speciaal voor die dag. Die meditatie heette ‘touch and watch’. Wat het was werd niet verteld. Het bleek over aanraking te gaan. Dat was voor ons beiden erg prettig. Hieruit ontstond een vriendschap die gebasseerd was op aanraking. Gedurende ongeveer een jaar zochten we elkaar zeer regelmatig op om elkaar aan te raken. We hadden allebei een heftige tijd en dat aanraken deed ons allebei goed. Dat verwaterde als vanzelf na ongeveer een jaar. Tijdens net zo’n meditatiedag kwam ik een vrouw tegen (ook weer in een sociale meditatie) waarmee er een enorme hartschemie plaats vond. Pas een hele tijd later kregen we iets met elkaar. Dat was vanuit het hart. Maar bij de eerste confrontatie voelde ik net zo goed hoe ze alles vernietigde. Sindsdien liep het niet meer en na een maand of vier, vijf was het definitief voorbij. Dat was een volgende moeilijke fase.

 

Een paar maanden later, toen ik al een tijd biodanza deed, kwam ik in een workshop een vrouw tegen met wie ik een enorme energie ervaarde. Het zweet liep van me af zo warm. Met haar ontstond iets dat erg lichamelijk was (en is). Later begreep ik dat relaties op drie niveau’s kunnen ontstaan. Ik had er al twee meegemaakt en dit was de derde en tevens de meest aardse.  Met deze vrouw ben ik op het moment dat ik dit verhaal schrijf bijna drie jaar samen. In de tijd dat dit ontstond begon ik ook bij de bovengenoemde chakratherapeute. Die zei dat we elkaar triggeren op alles waar wat van te leren hebben. Doordat ik op een gegeven moment op mijn pad was gekomen en door mijn emotionele zaken heen kon gaan kon ik de confrontaties ook steeds gemakkelijker aan. Ook zij kreeg hulp om haar eigen pad te gaan. We helpen elkaar op die manier onze emoties te doorleven waardoor we samen, en individueel, van binnenuit groeien. Daardoor kom ik steeds meer in een proces waarin de materiële zaken steeds minder belangrijk zijn en het steeds belangrijker wordt wie IK BEN. Alle relaties zijn belangrijk geweest om te komen waar ik sta. Ik had al geleerd dat emotie energie is die stil staat. Toen snapte ik ook waarom ik mijn hele leven zo moeilijk vooruit kwam in alles.

 

Dat ik vroeger zo’n moeite had met relaties kwam dus omdat ik de chemie niet kon voelen. Ik werd teveel geconfronteerd met allerlei gevoelens en emoties waar ik niet mee overweg kon. Waarschijnlijk waren het niet alleen mijn gevoelens, het kan ook zo zijn geweest dat ik ook van alles van anderen heb gevoeld. Hoe mensen tegenwoordig naar relaties zoeken werkt voor mij totaal niet. Ik kan geen relatie aangaan die gebasseerd is op eigenschappen, opleidingen, uiterlijke wensen, inkomen etc. Daar zit geen chemie in. Terug kijkend op mijn relaties zorgt het leven ervoor wat ik nodig heb om te kunnen groeien als mens. Ik ben geen mens die internetrelaties, sms contacten enz aan gaat. Voor mij is het leven zelf belangrijk. Als er niets gebeurt, geen chemie, dan is er geen relatie. Dat geld ook voor elke relatie. Voor mij gaan relaties dan over verbinding in plaats van eisen, wensen enz.

 

 

Scheiding

 

Een scheiding is nooit leuk maar het gebeurt toch. Ik heb vier keer het gevoel van scheiding meegemaakt. De eerste keer was toen mijn huwelijk eindigde. De tweede keer toen het met mijn vriendin voorbij was die ik in de hartsenergie tegen kwam. Dat ervaarde ik als een zielsherkenning en dat schijnen de moeilijkste relaties te zijn. Daar groeide ik ook niet door. Later snapte ik ook dat het totaal geen gronding had. Het derde gevoel van scheiding had ik toen ik, nadat ik op mijn eigen levenspad was gekomen, mijn pad kwijt raakte. Gelukkig kwam ik er met wat hulp ook weer op terug. Toen begreep ik dat elke vorm van scheiding een spiegel is voor de scheiding in mezelf, de dualiteit. De vierde keer dat ik een gevoel van scheiding ervaarde was toen mijn huidige vriendin op haar eigen levenspad begon. Dat was ook alleen maar een gevoel en geen emotie (meer). We gaan allebei ons eigen pad maar wel naast elkaar, zoals het hoort te zijn. Met haar heb ik het gevoel dat ik alles aan kan gaan zodat er werkelijk iets kan groeien, iets wat ik in mijn eerdere relaties niet heb zien gebeuren. Uiteindelijk gaat het erom dat ik van mijn bron gescheiden ben en dat ik de verbinding weer terug vindt.

 

 

Spiritualiteit

 

Ik schreef al dat ik vroeger totaal onbewust was, en de weg kwijt. Ben ik dan met spiritualiteit bezig geweest? Nee. Ik heb wel ontdekt dat ik altijd een spiritueel wezen ben geweest. We zijn geen mensen die spiritueel willen worden, we zijn spirituele wezens die mens moeten worden. Als we mens worden, volwassen, komt ook onze spiritualiteit in beeld. Net als veel mensen heb ik ook verschillende cursussen en trainingen gedaan om met mijn spiritualteit bezig te zijn. Dat heeft echter niets veranderd aan mij als mens. Ik ontdekte dat het hem zit in emotionele ontwikkeling. Ik ontdekte dat ik emotioneel nog een klein kind was toen ik al veertig jaar was. Ik was ook alleen maar vanuit mijn hoofd bezig geweest in mijn leven. Ik was begonnen met een haptotherapeute in 2005 om te leren voelen. Daarin kwam ik een getraumatiseerd innerlijk kind in mezelf tegen. Toen ik net begonnen was ging ik naar een medium. Die bleek een lichtwerker te zijn. Daar kreeg ik een overzicht van mijn energiehuishouding en werd me gezegd wat ik ben. Een heel mooi verhaal maar hoe kwam ik daar? In 2006 kwam ik bij twee belangrijke mensen, mijn huidige vriendin en bij de voorheen genoemde chakratherapeute die me op mijn eigen pad zette. Sindsdien ben ik door mijn eigen emoties en beperkingen heen aan het gaan. Ik heb een paar ervaringen gehad wat het betekent tot mezelf te komen en wat er dan mogelijk is. En dat zal nog niet alles geweest zijn. Een probleemstuk waar ik door mijn leven heen steeds mee te maken had (en soms nog) is dat ik altijd erg ziek kon worden na een tijdje in een drukke omgeving. Wanneer ik weer thuis was (ben) werd ik heel snel ziek. Ik moest ontzettend overgeven en mijn hele lichaam raakte verkrampt. Daarbij had ik steeds een enorme hoofdpijn. Dat gebeurde zelfs naar aanleiding van een verjaardag waar de kamer redelijk bezet was. Eerst was er het idee dat het iets met een vorig leven te maken had maar dat scheen niet aan de orde te zijn. Eerder leek het erop dat het te maken had met familiepatronen die door de generaties heen gespeeld hebben. Zelf kan ik niet verder terug dan drie generaties. Die zijn bewust meegemaakt. Of er dan nog meer generaties aan vooraf gegaan zijn heb ik niet bewust. Wat ik tegen kom werd beschreven als een opeenhoping van wat generaties voor mij niet hebben opgelost in het leven. Er wordt dan gezegd dat het doorgegeven wordt aan de volgende generatie. Ik heb dus de mogelijkheid om iets uit te werken dat generaties voor mij niet uitgewerkt hebben. Ik heb dus ook de mogelijkheid om te ontdekken wie ik ben. Het is alleen wel een flinke kluif om dat uit te werken wat de generaties voor mij niet uitgewerkt hebben en dat ook niet hebben gekund! Het voelt dan ook als iets dat vast zit waardoor ik geen stap kan zetten. Ik herken dat ook aan hoe mijn lichaam voelt. Ik voel het ook letterlijk aan mijn benen bijvoorbeeld. Voor mij zijn dit soort zaken een veel belangrijker werk dan hoe het er in de maatschappij aan toe gaat. Achter deze probleemstukken liggen hele mooie kwaliteiten en mogelijkheden van waaruit ik een heel andere werkbeleving kan hebben. Dan werk ik vanuit mijn Zelf in plaats van vanuit mijn hoofd. En ik heb wel ervaren dat dat twee totaal verschillende werelden zijn. Vanuit mijn Zelf werken is werken vanuit wie IK BEN. Er worden dan heel andere zaken interessant en belangrijk dan dat wat ik in de maatschappij en op school geleerd heb.

 

Wat ik zo waarneem om me heen, op internet en in het dagelijkse leven (en zoals ik zelf ook altijd heb gedaan) is dat er vaak alleen maar over spiritualiteit gepraat wordt. Het is voor mij veel belangrijker om mijn spiritualiteit te leven. Voordat dat echt mogelijk is is er een heel diepgaand proces gaande. Het is echter ook zo dat er geen weg meer terug is. Wat ik ook tegen kom, ik moet er wel dwars doorheen. Dat is een tijd flink heftig maar het is wel de bedoeling dat het steeds gemakkelijker gaat. In het hele proces kom ik van alles tegen, zo ook angst. Ook die zaken die angst oproepen moet ik aangaan. Als ik aanga waar ik bang voor ben schijnt de angst vrij te komen door emotie. Het is mij uiteindelijk duidelijk geworden dat ik daar steeds zo ziek van ben geworden en dat gebeurt soms nog. Mij is ook duidelijk geworden dat het gebeurt als er plotseling iets gebeurt, iets waar ik geen rekening mee heb gehouden, iets dat ineens vanuit het niets op me af komt. Met de angst die nog in mijn basis huist wordt ik dan geconfronteerd. Dat stroomt dan niet goed door, dat zit dan nog vast. Daar krijg ik de hoofdpijn van en mijn hele lichaam voelt dan gespannen, alles gaat dicht. Ik heb begrepen dat dat eigenlijk een beschermingsmechanisme is om de emotie, de pijn of de angst niet te hoeven voelen die er dan geraakt wordt. Dat is echter veel minder prettig dan te voelen en te doorleven wat er geraakt wordt. Het doet me eerder goed dat de emotie eruit komt dan me zo ziek te voelen als er iets geraakt wordt. Het beschermingsmechanisme is daarme dus veel moeilijker dan wat er dan geraakt wordt. Blijkbaar versterkt mijn hoofd, de controle of overtuigingen of wat dan ook, juist de angst die geraakt wordt waardoor ik zo ziek kan worden. De hoofdpijn wordt dan wel vergeleken met migraine. Als ik me dan zo ziek voel kan ik in bed gaan liggen, ik kan dan geen stap meer zetten. Er moet dan iets gebeuren of er gaat een aantal dagen overheen voordat ik weer in beweging kom. Vroeger had ik dat al regelmatig maar toen wist ik helemaal niet wat er dan aan de hand was. Maar het werkt blijkbaar dan zo dat wanneer ik aanga waar ik bang voor ben, de angst dan juist vrij komt in de vorm van emotie. Daarmee zou ik dan ook steeds meer afbreken totdat mijn basis weer vrij kan doorstromen. Blijkbaar, als ik aanga wat angst oplevert, ga ik ook de emotie aan. Dat zou dan uiteindelijk een vrije basis op gaan leveren zodat mijn energie ook weer vrij kan stromen. Nu loopt het steeds vast in mijn basis en dat werkt op meerdere plaatsen in mijn lichaam door. Dat is ook voelbaar.

 

Het mooie wat ik op een gegeven moment vaag door alle spanningen heen voelde waren mijn ouders. Er wordt vaak verwezen naar het gezin als het gaat om problemen. Dat klinkt dan vaak alsof de schuld bij de ouders wordt gelegd. Ouders doen echter wat ze kunnen en ze zijn nooit de schuld van problemen. Als er een probleem is dan moeten we daar onze verantwoordelijkheid voor nemen. Ik voelde op een gegeven moment door mijn (emotionele) spanning heen dat ik iets in mijn leven heb meegenomen om uit te werken waar mijn ouders me in spiegelen. Ik voelde toen ook door de emoties heen dat ik mijn ouders daar dankbaar voor mag zijn. In gesprek met de chakratherapeute zei ze dat ouders dat versterken waar het leven mee is begonnen (wat de basis is van het leven) zodat we er iets mee kunnen doen. Dankzij mijn ouders kan ik daar iets mee doen. Het leven krijg dan een heel andere betekenis dan het maatschappelijke plaatje.

Zoontje

Ik heb met mijn ex-vrouw een zoontje die in 2000 is geboren. Na de scheiding zag ik hem in de weekenden. Toen het voorbij was met de vrouw die ik in de hartsenergie ontmoette kwam ik voor de tweede keer in een erg heftige tijd. Ik was heel erg emotioneel, bijna bodemloos. Toen mijn zoontje in de weekenden bij me was kon ik niets met hem. Hij was van zichzelf al heel erg druk en hij reageerde erg sterk op mij. Zo sterk dat hij op school geen contact meer met zijn klasgenootjes kon maken. Hij woonde toen nog in de buurt van Den Haag met zijn moeder en haar nieuwe partner. Ik heb toen besloten om hem los te laten. Het was voor allebij het beste maar het meest nog voor hem vanwege zijn sterke reactie op mij. Na de scheiding (in 2002) had hij op verschillende adressen gewoond voordat hij en zijn moeder een woning voor zichzelf hadden gevonden. Toen hij daat terecht kwam was dat op zijn derde levensjaar al zijn zesde adres. Later verhuisde hij met zijn moeder en haar partner naar het oosten van het land, zijn zevende adres. Daar konden ze niet blijven wonen en kwam hij op zijn achtste adres terecht. Toen hij in de omgeving van Den Haag woonde dachten ze dat hij het syndroom van Asperger zou kunnen hebben maar dat is nooit aangetoond. Wel werd duidelijk dat hij zware hechtingsproblemen had. Niet vreemd, hij had twee ouders die geen basis in zichzelf hadden en hij werd van het ene naar het andere adres mee gesleept. Ik heb hem op het moment van dit verhaal bijna drie jaar niet meer gezien. Zijn moeder wilde geen contact houden met mij zodat het ten goede van mijn zoontje zou komen. In plaats daarvan verschuilt ze zich achter haar nieuwe partner. Ik kan er zelf wel mee omgaan maar voor mijn zoontje zal dat veel moeilijker liggen.

Na de scheiding was ik bij een shiatsutherapeut die zei dat ik mijn zoontje een paar jaar los zou moeten laten en aan mezelf te werken zodat ik de vader kon worden die hij nodig heeft. Ik kon dat toen helemaal niet. Hij zei dat ik er nog niet klaar voor was. Een paar jaar later liep het vanzelf zo. Ik maak diepgaande dingen mee. Ik ga ervan uit dat, als ik weer met hem in contact kom, ik een vader voor hem kan zijn die ik mezelf niet kon voorstellen. Ik maak zulke diepgande dingen mee dat er wel echt iets aan het veranderen is. Ik stel me voor dat ik als vader hem zelf de dingen laat ontdekken en er dan voor hem kan zijn als hij duidelijkheid nodig heeft, dingen niet snapt, zijn gevoel gaat leren kennen, zijn sexualiteit enzovoort. Hoe zou ik hem als vader kunnen bijstaan als ik mijn eigen zaken niet op orde heb? Wanneer ik er werkelijk voor mezelf ben kan ik er ook werkelijk voor hem zijn. Hij is een nieuwetijdskind en heeft een vader nodig die hem daarin kan begeleiden. Daar ben ik op het moment van dit verhaal nog mee bezig. Hoe het loopt weet ik niet. Ook dat zal zich tonen. Ik weet wel dat ik een deel van zijn leven niet mee krijg maar ik heb ook nog de mogelijkheid om er te zijn op een manier die ik me nooit heb kunnen voorstellen. Hoe dat er precies uit ziet is een kwestie van ontwikkelen, mijn eigen pad gaan.

 

 

Werk

 

In mijn leven heb ik diverse banen gehad. Wat mij duidelijk is geworden is dat mijn leven niet gaat over werken. Mijn werk gaat over het leven. In mijn beleving wordt werk ook helemaal verkeerd uitgelegd. We zijn geboren om iets uit te werken. Maatschappelijk wordt het alleen verdraaid en gaat het werk over het in stant houden van een economie. Werken komt niet ten goede van de mens maar van de materie. Dat gaat ten koste van het welzijn. Dat is de wereld van het hoofd. De wereld van het Zelf is een totaal andere wereld. Het leven heeft een veel diepere betekenis. De betekenis van mijn leven ben ik aan het ontdekken. Wat ik duidelijk heb is dat het gaat over het menselijke en de mens. Ik ben alleen mijn eigen menselijkheid nog aan het ontdekken. Ik heb niets met zakelijkheid, politiek enz. Ik merk wel dat ik mezelf en mijn levenswerk ontwikkel door volwassen te worden. Als emotionele zaken uitgewerkt worden komen er ook kwaliteiten aan het daglicht. Ik begin dan wel door te krijgen dat er werk bestaat die vanuit mezelf komt, uit een diepere essentie., dat wat ook wel levenswerk genoemd wordt. Dat is werken vanuit mijn Zelf met de kwaliteiten en eigenschappen die ook uit mijn Zelf komen. Dat is wel iets heel anders dan werken volgens maatschappelijke gedachten en ideeën. Daar is maar één opleiding voor: het leven zelf.

 

 

Sex

 

Ook sex heeft voor mij een diepere betekenis. Vroeger liep ik daar tegen aan. Mijn pubertijd gemist en pas op mijn 27ste mijn eerste keer. In mijn relaties liep het ook niet zo gestroomlijnd. Het was erg wisselend. Ik had wel sex maar dat kwam vaak niet overeen met de ander. Pas met met huidige vriendin vond ik daar aansluiting in. Dat is een onderdeel van de chemie die we hebben. Ook dat ervaar ik als iets dat ons met elkaar verbindt. In die zin heeft sex dan een heel andere betekenis. Het is een aardse verbinding van waaruit we samen verder kunnen groeien. Wat ik gelezen heb (en ook om me heen zie) en zelf ook meegemaakt heb is dat het vaak niet over sex gaat maar over emotionele frustratie. Dat uit zich in alles wat we zien op het gebied van internetsex, smssex, pornografie enzovoort. Dat terwijl sex ook iets heiligs kan hebben. Dat moet zich alleen ontwikkelen. Ook door sex kan ik aan mijn emotionele zaken werken. In het onderlichaam zit veel onverwerkte emoties bij ons mensen en sex kan daar invloed op hebben. Vaak wordt sex gebruikt om spanning af te reageren. Ik ken dat ook van mezelf. Maar ook dat verandert naarmate ik meer van mijn emoties doorleef. Wat ik persoonlijk ontdekt heb is dat ik me als man ook kan overgeven aan de vrouw. Vaak zijn mannen dominerend maar ook als man is het prettig om passief te zijn en te laten gebeuren wat er gebeurt met de vrouw aan de leiding. Wat is er mooier dan dat je je als man volledig aan de vrouw kunt overgeven? Dat kan alleen als de controle losgelaten wordt. Als de controle letterlijk volledig losgelaten wordt kan ik helemaal in mijn buik zakken. Dat is een ervaring die ik heb gehad. In die zin laat het manlijke in mezelf de controle los en verbindt zich met het vrouwelijke, het Zelf. Wat dan tussen man en vrouw kan kan ook tussen manlijk en vrouwelijk in mijzelf. Volledige overgave gebeurt zo dus zowel van binnen als naar buiten.

Man/vrouw

Eén van de onderwerpen die ik interessant vind is het verschil tussen man en vrouw. Wat ik daarbij ervaar is dat die verschillen anders zijn wanneer ik meer in mijn zachtheid ben. Als ik tegen dingen aanloop reageer ik typisch als een man wanneer mijn vriendin haar verhaal vertelt. Dan leg ik vanuit mijn hoofd uit hoe het zit of kom met oplossingen. Wanneer ik wat zachter ben kan ik veel beter luisteren en naar wat mijn vriendin verteld. Ik merk dan het het eraan ligt hoe de verhouding is tussen het manlijke en het vrouwelijke in mezelf. Die verhouding is er dan ook tussen mijn vriendin en mij. Wanneer de verschillen herkenbaar zijn kan ik er ook iets mee doen. Als ik als man vanuit mijn hoofd bezig ben kan dat soms een strijd opleveren met mijn vriendin als ze zich niet begrepen voelt. Er is dan ook een strijd in mijn hoofd gaande tegen mijn eigen gevoel. Dat is dan ook voelbaar. Ik voel me dan meer gesloten in mijn buik of harder. Het is erg leerzaam om daar wat over te lezen. Het herkennen van de verschillen geeft dan mogelijkheden.

De Nieuwe Tijd

Toen ik nog samen woonde met mijn ex-vrouw kwam ik in contact met zaken als lichtwerkers, nieuwetijd, kinderen van de nieuwe tijd enz. Ik las in die tijd ook een spirituele nieuwsbrief waar ik dat ook in las. Hoe onbewust ik toen ook was, het deed allemaal toch iets met mij. Ik ging in 1999 naar het allereerste Wesakfestival in Nederland. Dat was een festival voor ‘nieuwetijdskinderen’. Daar was van alles te doen qua workshops, zweethut, meditatie, percussie enz. Het was een compleet andere wereld door alle energie dan de bekende wereld van gedachten die we maatschappij noemen. Ik vond daar iets van herkenning. Ik voelde me meer thuis in het nieuwetijds gebeuren dan in de wereld van regels, wetten, voorschriften, voorwaarden enz. Alleen had ik toen nog niet door dat het van binnenuit moest komen. Ik ervaarde mezelf als een nieuwetijdsmens met een oudetijdslading. Pas sinds ik met de voorgenoemde chakratherapeute ben begonnen ben ik die ‘oudetijdslading’ aan het doorleven. Het ziet er nu anders uit. Ik heb dat in mijn leven uit te werken zodat ik werkelijk kan worden wie ik ben. Net als veel mensen ben ik lang zoekende geweest. Maar het is duidelijk geworden dat ik mijn innerlijke pad hoor te gaan. Dat is de enige weg die ik als mens heb te gaan. Op dat pad kom ik alle emotie tegen waar ik doorheen heb ik gaan. Emotie is energie die stil staat. Om beweging te krijgen moeten die emoties doorleeft worden. Daardoor komt er ook meer energie in beweging. Energie IS beweging. Ik heb dan wel duidelijk dat er twee werelden voor de mens zijn, de wereld van het hoofd (oudetijd) en de wereld van het Zelf (nieuwetijd). Het is er dan altijd al geweest. Het is een pad van Zelfontdekking. Het moeilijke kan soms zijn dat die twee werelden door elkaar kunnen lopen. Naar mijn eigen beleving merk ik wel dat een hoofd moeiijk (de controle) los laat.

De Nieuwe Tijd druk zich voor mij ook uit in practische zaken. Veel mensen denken in schuld. Verantwoordelijkheid nemen is dan zo’n praktisch voorbeeld. In bedrijven mogen mensen geen fouten maken. Dat terwijl we juist van fouten kunnen leren. Als er dan een fout gemaakt wordt moet er iemand de schuld krijgen. Dit is in mijn beleving De Oude Tijd. De Nieuwetijdsmanier is dan dat mensen hun verantwoordelijkheid nemen, ieder voor zijn eigen aandeel in een situatie. Als het over schuld gaat gaat het vaak over ‘naar anderen wijzen’ terwijl verantwoordelijkheid zelf genomen kan worden. Als er dan een fout gemaakt wordt kan er gekeken worden hoe het anders kan, in samenwerking. Vaak zijn situaties over schuld een heel dramatisch tafereel die ontzettend veel energie kost. Een simpel probleem dat in vijf minuten kan worden opgelost kan eindeloos blijven doorgaan. Dat zit hem niet in de situatie, dat zit hem in de mens.

Om de nieuwe tijd te ontdekken ga ik mijn innerlijke pad. Het uitwerken van emotionele zaken brengt me steeds een stapje verder. Wat blijft er over als ik alle onverwerkte zaken heb doorleefd? Ik Zelf. Ik ervaar het in mijn relatie dat ik anders reageer als ik mijn emoties doorleef. Ik reageer dan anders op mijn vriendin dan voorheen. Dat zegt me dat ik op ‘de goede weg’ ben, mijn eigen weg.

  

 

Wens

 

Jaren lang is het emotioneel moeilijk geweest. Dat uitte zich ook in het gezin. Ook naar mijn ouders toe gaf dat problemen in de communicatie. Nu ik zoveel heb geleerd en bezig ben mijn emotionele zaken te doorleven en werkelijk tot mezelf te komen heb ik één wens: Ik wens dat mijn ouders nog meemaken dat ik werkelijk mezelf ben. Dat ze nog meemaken dat ik werkelijk mezelf ben, in mijn kracht sta, dat de alomvattende liefde werkelijk bestaat. Dat zijn zaken die in me liggen volgens de channeling van het medium waar ik was. Ik kan niet in de toekomst kijken maar dit is mijn wens.

Vanaf hier zal ik verder gaan met stukken te posten in mijn weblog onder de categorie ‘over mijzelf’.