Ouders

Ouders

Goede ouders bestaan niet. Ouders proberen hun kinderen naar beste weten op te voeden maar goed doen ze het nooit. Als mensen zelf durven te zeggen dat ze goede ouders zijn, dan spreekt hun ego. Ze doen dus egoïstisch. Als er goede ouders zouden zijn betekent dat dat er ook slechte ouders zouden zijn. Geen van beiden bestaan want ouders voeden hun kinderen op volgens bepaalde patronen die zij zelf hebben mee gekregen. Daar iedereen verschillende patronen vertoont voedt niemand hun kinderen op zoals een ander dat doet. Ieder doet het op zijn of haar eigen manier. Het opvoeden van kinderen kan dus nooit vergeleken worden met hoe anderen dat doen en is daarmee bij iedereen uniek. Waarom doen ouders het nooit goed? Omdat kinderen in de kern nooit van de ouders krijgen wat ze nodig hebben. Als we praten over de “kern” dan hebben we het over de universele Liefde. Geen enkel kind wordt opgevoed in pure Liefde. Met pure Liefde wordt de Liefde bedoeld die universeel in elk mens aanwezig is, de Liefde die met iedereen en alles gedeeld kan worden. Liefde is de kern van ons wezen. Slechts weinigen zijn zich hier van bewust. Sterker nog, het gros van de mensen is zich er niet bewust van. Kinderen worden daarom nooit opgevoed vanuit de kern, vanuit Liefde. Kinderen worden veelal geboren bij ouders die de Liefde in zichzelf niet kennen. Het overgrote deel van alle relaties zijn gebaseerd op afhankelijkheid waarbij liefde bij een ander gezocht wordt in plaats van in de persoon zelf. Hoe kan een kind dan geboren worden uit Liefde als de ouders bij elkaar de liefde zoeken en daar bij elkaar afhankelijk van zijn?

Een kind wordt uit Liefde geboren wanneer beide ouders de Liefde in zichzelf hebben gevonden en dat met elkaar delen. Zo niet, dan wordt een kind geboren uit afhankelijkheid en het komt veel voor dat ouders ook afhankelijk zijn van de kinderen. De rollen worden dus omgedraaid. Dit omdat het kind nog puur is en de ouder(s) het kind in zichzelf niet erkennen. Vaak is dat innerlijk kind al niet geboren uit Liefde en dat wordt niet onderkend. En dat innerlijk kind is qua Liefde nog steeds afhankelijk van liefde van buitenaf. Wanneer er een kind geboren wordt lijkt het of het alle Liefde krijgt maar dat is maar van korte duur. Eigenlijk hebben we kinderen nodig om ons in te spiegelen. Zij laten zien hoe ver we van onszelf verwijderd zijn, van de kern, van Liefde. Ouders kunnen hun kinderen dus vaak geen Liefde geven omdat ze het zelf ook nooit gehad hebben van hun ouders. Dat is van generatie op generatie zo gegaan. Vaak wordt er voor kinderen gekozen om invulling te geven aan een leegte die ontstaan is. Die leegte is naar mijn mening dat het innerlijk kind niet gezien wordt. Men mist iets in het leven. Dat is maar één ding: Liefde. Om dat werkelijk te vinden dienen we ons naar binnen te keren en het kind in onszelf tot leven te brengen. Wij mensen zijn zo afgestompt dat we totaal niet meer weten hoe we moeten leven. We zijn veel te serieus geworden, hebberig en egoïstisch. En dat is ook niet zo gek. De hele maatschappij steekt zo in elkaar. De economie is er op gebaseerd. Dat betekent echter niet dat we ons daar in mee moeten laten slepen. Het is een keuze, bewust of onbewust. Kinderen krijgen daardoor niet wat ze nodig hebben en zo worden zij het dupe van het egoïsme van de ouders. Om te laten zien dat kinderen in de loop van de tijd steeds minder van hun ouders krijgen hoeven we alleen maar om ons heen te kijken. Vroeger waren er geen crêches, kinderdagverblijven, naschoolse opvang etc. Kinderen worden steeds meer gedeponeerd bij dit soort instellingen omdat de ouders geen tijd voor ze willen maken. En ik zeg “willen” omdat het hier om keuzes gaat. Het “eigen huis,” de “grote auto”, en alle andere materiële zaken zijn belangrijker. Daar moet voor gewerkt worden want dat is ons bezit. Maar in feite bezitten we helemaal niets.

Op een woning staat een hypotheek dus is het huis van de bank. Voor de auto is een lening afgesloten en is daarmee ook van de bank. Ook deze is dus geen bezit. We lenen maar en storten ons in steeds meer schulden om materie te kunnen bezitten. In feite bezitten we dus helemaal niets. Alleen banken, grote verhuurders etc hebben materieel bezit. Veel mensen zullen door de schulden zoals hypotheken en leningen nooit echt iets bezitten maar gaan ze toch aan om te kunnen zeggen “ik heb een eigen huis” of “ik heb een grote auto”. Het gaat allemaal ten koste van de kinderen want we werken ons (vaak letterlijk) een breuk om de schulden af te lossen. We leven daarmee in angst in plaats van in Liefde. En als we nagaan dat we een voorbeeld voor onze kinderen zijn leren we ze dus alleen maar om in angst te leven, te proberen zoveel mogelijk materie te verzamelen, schulden aan te gaan etc. Dat is absoluut niet wat een mens nodig heeft. Een mens heeft Liefde nodig in plaats van angst. En dat is ook wat onze kinderen nodig hebben. We horen zelf voor ze aanwezig te zijn. Wij hebben voor kinderen gekozen dus wijzelf zijn verantwoordelijk voor de opvoeding.
Eigenlijk past het woord “opvoeding” niet meer in deze tijd. Opvoeden betekent dat het kind aan normen en waarden van ouders en maatschappij moet voldoen. Dat betekent ook geen vrijheid voor het kind. Het kind moet van het begin af aan eigen normen en waarden kunnen ontwikkelen. Daarom is het voor het kind veel beter dat het “begeleiding” krijgt in plaats van “opvoeding”. Het kind moet zichzelf kunnen blijven. Er is een reden dat een kind bij ons geboren wordt. Het heeft een basis nodig vanwaar het kan starten met het leven. Het heeft een doel voor ogen in het leven en heeft daar bepaalde eigenschappen en kenmerken voor nodig. Daarvoor wordt het bij ons geboren. Het neemt kenmerken en eigenschappen van ons over om mee te werken op het levenspad. Daarnaast heeft het de vrijheid nodig om zich op een persoonlijke manier te kunnen ontwikkelen. Daar heeft het kind het voorbeeld van de ouders voor nodig. Het is daarmee aan de ouders om een sterk voorbeeld te zijn en het kind te begeleiden in de ontwikkeling. Het algemene plaatje is dat het kind door de ouders en de maatschappij gestuurd wordt een bepaalde kant op te gaan. Het kind wordt dus gemanipuleerd. Het is aan de ouders om aan het kind duidelijk te maken dat het de mogelijkheid van keuzes maken heeft en dat het daar vrij in is. Zoals het er nu uit ziet kan het kind zich niet ont-wikkelen maar wordt het in-gewikkeld, gewikkeld in allerlei dogma’s en (massa)overtuigingen die in feite niets met het kind zelf te maken hebben en waardoor de kern van het kind letterlijk in-gewikkeld wordt, als een verpakking om een product waardoor het product zelf niet te zien is. De kern van de mens is dus de Liefde en de “wikkel” is de angst. Dat zijn de enige twee tegengestelden vanwaar een mens kan leven: Liefde en angst. In onze maatschappij leven we voornamelijk uit angst en dat voorbeeld geven we ook weer door aan onze kinderen. Om kinderen goed te kunnen begeleiden zou het totale beeld van de ouders en maatschappij moeten veranderen. Ouders zouden ervoor moeten kiezen om aan zichzelf te werken in plaats van alleen maar voor een werkgever te werken. Kinderen moeten de vrijheid krijgen zich vrij te bewegen en de wereld te ontdekken in plaats van ze alles te verbieden. Kinderen moeten leren dat ze zelf keuzes kunnen maken, al vanaf het moment dat ze het kunnen en dat is al heel jong. Kinderen van drie, vier jaar kunnen al keuzes maken wanneer we ze bijvoorbeeld vragen waar ze aan tafel willen zitten, bijvoorbeeld naast de vader of naast de moeder.

Als we iets leuks met ze willen gaan doen kunnen we ze twee of drie mogelijkheden geven waaruit ze kunnen kiezen, een keuze uit twee soorten drinken enz, enz. Ouders moeten ook luisteren naar wat de kinderen te vertellen hebben, maar dan ook echt luisteren. We moeten kinderen als gelijken beschouwen. Wij kunnen kinderen veel leren maar van kinderen kunnen wij net zoveel leren. Kinderen laten ons zien wat puurheid en kwetsbaarheid is, hoe de Liefde, die in ons is, eruit ziet. Kinderen laten ons in het algemeen de belangrijkste eigenschappen zien die wij volwassenen uit het oog zijn verloren en die het maken dat we mens zijn. Dat zijn eigenschappen als kwetsbaar durven zijn, durven huilen, speelsheid (in het leven), open zijn, liefdevol zijn, enz. Volwassenen zijn al die eigenschappen veelal uit het oog verloren, ze staan onder invloed van allerlei dogma’s, (massa)overtuigingen en ze leven naar allerlei wetten, regels, normen en waarden die niets met het menszijn te maken hebben. Sterker nog, volwassenen laten zich veelal door al die zaken van hun menszijn gescheiden houden en zijn voor de maatschappij alleen maar een functie. Als volwassenen zich niet méér met zichzelf (hun wezen) en hun eigen kinderen bezig houden dan raken ook de kinderen weer van zichzelf verwijderd. Pas wanneer we onze kinderen als gelijken gaan zien, en niet als minder, en we als zodanig met ze omgaan (zo naar ze kijken dat zij ons óók iets te leren hebben), pas dan kan er iets veranderen. Als we dat niet doen blijft het leven in angst zich van generatie op generatie voortzetten. Veranderingen komen er toch wel, of we willen of niet. Als we maar in hetzelfde straatje blijven doorleven wordt het een verzet tegen veranderingen. Een kritiek punt is dan nodig om het hele gebeuren in te laten storten voordat er iets nieuws kan ontstaan. Wanneer we echter meegaan in die veranderingen zal het veel vloeiender gaan. (Nieuwetijds)Kinderen zijn allang anders dan de kinderen van vroeger. Nu is het alleen nog van belang dat de maatschappij er anders naar gaat kijken en dat begint bij de ouders. Wanneer de ouders kinderen als gelijken gaan zien kan het niet anders zijn dan dat er veranderingen gaan plaats vinden in de maatschappij. De meeste mensen zijn of worden ouder van één of meer kinderen, in alle lagen van de bevolking. Als al die ouders werkelijk naar hun kinderen kijken wie ze zijn en dat tot zich door laten dringen dan worden de ouders daar ook in geraakt en kunnen ze zichzelf ook herkennen in wie ze zijn.