Opvoeding2

Nieuwe Tijd en Opvoeding

Geboorte

In de Shieldberichten wordt al een heleboel verteld over hoe je het beste met Nieuwetijdskinderen om kunt gaan. Daarnaast vind ik persoonlijk nog wat andere dingen belangrijk die ook eigenlijk op alle kinderen van toepassing zijn. Er worden naar mijn gevoel alleen nog maar Nieuwetijdskinderen geboren. Wat ik erg belangrijk vind, en wat mijzelf ook duidelijk is geworden, is dat een kind zich veilig moet kunnen voelen. Voor de geboorte heeft een kind negen maanden in de baarmoeder vertoeft waar het al die tijd lekker warm en veilig heeft gezeten. Het hobbelt lekker mee met de moeder.

Wat gebeurt er meestal met het kind als het eenmaal geboren is? Direct na de geboorte wordt een kind bijna altijd al direct bij de moeder weggehaalt om het te wassen en verzorgen. Dat is dan al meteen de eerste traumatische ervaring na de geboorte; het kind is op dat moment zo kwetsbaar als het maar kan zijn. Daarnaast komt het kind vanuit het donker plotseling in een fel daglicht terwijl het nog nooit daglicht heeft gezien. (Stel je voor dat je in een pikdonker klein kamertje staat en er wordt plotseling in dat kamertje een bouwlamp van 2000 Watt ontstoken) Het zou beter zijn als er thuis , in een vertrouwde omgeving, bevallen zou worden in gedempt licht. En als er geen hulpmiddelen nodig zijn, gebruik ze dan ook niet. Een bevalling is een natuurlijke gebeurtenis en geen ziekte.

Als het kind eenmaal geboren is moet het de kans krijgen om even te wennen aan zijn nieuwe omgeving. Het eerste uur na de geboorte zou dan eigenlijk voor moeder en kind alleen moeten zijn. Geen drukte in de ruimte, het kind staat nog helemaal open. Wat ook bijna altijd gebeurt is dat de navelstreng direct wordt doorgeknipt. Waarom eigenlijk? Is er haast bij? Moet het kind persé direct schoon gemaakt worden? Het heeft net de zwaarste klus van zijn hele leven gedaan. Geef het dan even de tijd om te rusten. Dus iedereen de kamer uit en geef moeder en kind even de tijd. Bovendien klopt de navelstreng nog even door na de geboorte. Als je hem dan doorknipt krijgt het kind niet meer de zuurstof die erdoor gaat. En na deze enorme klus kan het dat goed gebruiken. Dus laat die navelstreng gewoon nog even uitkloppen. Het kind kan dan bovendien zelf de ademhaling aanpassen naarmate het kloppen van de navelstreng afneemt. Ook dit is een natuurlijk proces. Dus nog even kort: Moeders, als er geen problemen zijn, lekker thuis bevallen in gedempt licht zonder hulpmiddelen. Na de gboorte het eerste uur lekker voor jezelf en je kind nemen. Daarna kun je het kind lekker laten verzorgen.

Samen slapen

Wat na de geboorte ook steeds gebeurt is dat het kind in een aparte ruimte wordt gelegd om te slapen. Ik hoor het kind al schreeuwen. Na de geboorte heeft een kind maar één ding nodig: veiligheid. En er is maar één plaats waar het dat vind: de moeder. Waarom dan in Godsnaam het kind ergens anders neerleggen? Zodat de moeder rust heeft? Is dat dan het belangrijkste op dat moment?

Als je een kind ergens anders neerlegt voelt het zich totaal onveilig, angstig en eenzaam. Dat, en niets anders, is de reden waarom kinderen huilen. Omdat ze aandacht willen, warmte, geborgenheid en veiligheid. Dat moeten ze in eerste instantie bij de moeder vinden. Daarna bij de vader, later bij familieleden het rijtje af om zich tenslotte ook in de maatschappij veilig te kunnen voelen. Wat voor het kind eigenlijk noodzaak is, is dat het steeds dicht bij de ouders is.

Als je gaat slapen leg dan het kind gewoon tussen jullie in, in het grote bed. Daar zal de komende tijd na de geboorte toch niet veel in gebeuren. Mensen zijn bang dat het kind zal stikken als je er in je slaap bovenop zou gaan liggen. Dit gebeurt niet. Je stelt jezelf er automatisch op in dat het kind er ook ligt. Ook zijn mensen bang dat de dekens of het dekbed te zwaar is. Dat is voor zo’n kleintje natuurlijk ook zo. Wat de beste mogelijkheid is is de kussens zo ver mogelijk uit elkaar leggen en het kind er zo hoog mogelijk tussenin leggen. Dan dek je het kind toe met een eigen dekentje waarvan je de zijkanten zodanig onder de kussens legt dat het kind niet met het gezicht in de kussens kan gaan liggen. Daarbij moet je er voor zorgen dat het dekentje los over je kind ligt. Zoals beschreven ligt jullie kind dus tussen jullie hoofden in en kun je nooit op het kind gaan liggen. Als je met je hoofd op het kind zou gaan liggen wordt je vanzelf wakker of je gaat anders liggen.

Als je ervoor zorgt dat er een heel klein lampje brand (zo’n oranje kinderlampje dat je in het stopcontact kunt steken) kan je kind je op elk moment zien als het wakker wordt. En hoe zou het zich dan voelen? Juist: veilig.

Ik hoor je al zeggen: Ja maar dan krijg ik misschien te weinig slaap. Ja en? Jullie hebben voor een kind gekozen. Neem dan ook de verantwoordelijkheid voor het kind. Het kind is absoluut nog helemaal afhankelijk van de ouders en kan nog helemaal niets. Je hebt eigenlijk gekozen voor een enorm belangrijke taak: Om een kind zodanig te laten opgroeien dat het later zelfstandig kan functioneren in de maatschappij. Neem daar dan ook je verantwoordelijkheid voor. Het kind komt nu op de eerste plaats. Als ouders moet je je aanpassen aan het kind. Waarom? Omdat het kind zich niet aan jullie kan aanpassen. Het kind heeft nog een onbeschreven blad dat ingevuld moet worden vanaf het allereerste begin. En jij bent degene die de pen in handen heeft. Naar wat ik om me heen zie gebeuren wordt een kind nog veel te vaak als een object gebruikt waar ouders hun onrust, frustraties en woede op af reageren. Lieve mensen, is dat nou nodig? Is dat waarom je een kind wilt? Ik wil niemand veroordelen maar ik denk dan dat je beter geen kind kunt nemen. Het wordt natuurlijk erg moeilijk om met een kind om te gaan als je niet eerst met je eigen gevoel om kunt gaan. En dat is jammer want het gaat ten koste van het opgroeien van het kind.

Dragen

Wat je ook heel veel ziet als je om je heen kijkt is dat kinderen na de geboorte in een kinderwagen of een maxicosie gelegd worden als het gezin de deur uitgaat.

Hier telt eigenlijk weer hetzelfde als beschreven bij ‘samen slapen’. Het kind voelt zich onveilig en eenzaam. Het wil warmte, geborgenheid, aandacht en veiligheid.

Een aanvullende manier om je kind een veilig gevoel te geven is het kind te dragen. Daarmee bedoel ik dat je je kind op je lichaam kunt dragen, in een draagdoek of een draagzak (sling) (Het beste is een draagdoek. Als je daar je kind inlegt, draag je het met je hele lichaam. Een draagzak hangt meer over je schouders en kan zwaar gaan worden). Dit is voor het kind echt heerlijk; lekker dicht tegen de ouders. Het hobbelt weer lekker mee, net als toen in de baarmoeder. En het is nog goed voor de motoriek ook. Of het niet erg zwaar is? Nee, aan het begin moet je er even aan wennen maar als je direct na de geboorte begint weegt het kind nog erg weinig en went je lichaam er snel aan. Naarmate het kind groeit gaan je spieren ook mee. Het is dus gewoon een beetje een lichamelijke ontwikkeling. En het leuke is dat de vader ook mee kan doen.

Er zijn over de wereld veel landen en rassen die dit allemaal van nature doen. Alleen in het westen wordt er nog steeds raar tegenaan gekeken. En dan zeggen we ook nog dat die landen en rassen raar doen. Gelukkig zie je ook in Nederland regelmatig dat ouders hun kinderen in een draagdoek of draagzak dragen. Het is heerlijk. Je hebt een direct contact met je kind en het kind zit lekker veilig.

Waarom is een kinderwagen dan minder prettig voor een kind? Stel je eens voor: Je bent een kind en je gaat met je moeder ‘lekker’ wandelen en jij mag lekker in het wandelwagentje zitten. Je zit met je gezicht van je moeder af en hoe je je ook probeert te draaien, je kunt je moeder niet zien want je zit ‘lekker’ in je wagentje vastgesnoerd. Je bent nog erg klein en om je heen zie je mensen. Nou ja, mensen, je ziet alleen maar benen. Het éne stel benen heeft nog meer haast dan het andere. Ze hebben maar één ding gemeen, al die benen: ze bewegen. Over de straat razen hele rijen auto’s voorbij die geïrriteerd naar elkaar claxoneren. Grote vrachtauto’s denderen voorbij, sirenes in de verte die steeds luider gaan klinken en als ze langs je heen schieten gaat het geluid dwars door je heen. Je staat voor een oversteekplaats en je wordt ingesloten door ontelbare benen met daaraan de meest vreemde omhulsels. (Zal ik nog even doorgaan?)

Ik wil hiermee alleen aangeven dat een kind na de geboorte nog helemaal open staat voor ALLES wat er om hem/haar heen gebeurt. Het zijn allemaal indrukken en die moeten allemaal ook nog eens verwerkt worden. Maar dat lukt niet want voordat het kind die indrukken heeft verwerkt krijgt alweer de volgende lading indrukken over zich heen. Daarom is een draagdoek of draagzak eigenlijk een must. Daarin wordt het gespaard van alle stress en drukte om zich heen. Het zit lekker warm en heeft geen zicht op wat er buiten de draagdoek gebeurt. Bovendien slaapt het heerlijk op deze manier. Ouders willen hun kind graag aan de buitenwereld laten zien omdat ze trots zijn, begrijpelijk. Maar hoe zit het met de binnenwereld van het kind? Is dat niet veel belangrijker? Het kind is geen troffee van jullie liefde voor elkaar dat iedereen moet zien.

In huis is een draagdoek ook heel prettig. Je kunt alles blijven doen. In tegenstelling tot wanneer je je kind op een kamertje in een bedje legt. Als het dan huilt moet je je werkzaamheden onderbreken om je met het kind bezig te houden. Vaak gaat het dan om aandacht, in de breedste zin van het woord. Als je je kind bij je draagt kan het kind ook weer heerlijk slapen terwijl je bezig bent en je hoeft nooit steeds heen en weer (of op en neer) te lopen, iets wat ouders ook nog wel eens irriteert. Je wint er dus zelfs tijd mee. Hier telt ook weer dat je even je draai moet vinden maar telt dat niet helemaal als je voor een kind gekozen hebt?

Je voelt je daarnaast veel meer betrokken bij het kind wanneer je het op je lichaam draagt. Je merkt het vanzelf dat je met een heel ander gevoel rondloopt dan wanneer je zonder je kind bij je bezig bent. Je kijkt er steeds naar hoe het lekker ligt te slapen etc. Tenslotte nog één ding om dit stukje af te sluiten. De moeder kan het kind zelfs voeden in de draagdoek. Zelfs borstvoeding geven in de doek is mogelijk. Om dit stukje nu af te sluiten wil ik zeggen: Gun je kind de aandacht die het nodig heeft en gebruik daarbij een draagdoek. Ben je er onzeker over? Probeer het dan gewoon eens uit maar sluit deze mogelijkheid niet uit. Op de pagina: e-mail en links kun je een link vinden naar “Beginnings”. Daar vind je informatie over draagdoeken e.d.

Uithuilen

Huilen is in de westerse maatschappij niet bepaald erkend. Veel mensen vinden het nog steeds kinderachtig. Wat is eigenlijk de functie van uithuilen? Naar mijn gevoel heeft het maar één functie: ontladen, ontladen van allerlei spanningen.

Als een kind vol zit met indrukken moet het dat verwerken. Dat kan het maar op één manier: huilen. Wat gebeurt er in onze maatschappij als een kind gaat huilen? Als een kind gaat huilen of boos is gaan we speentjes in hun mond stoppen, krijgt het straf, wordt het afgezonderd, worden we wanhopig of we zeggen:”Hou nou op”.

Als een kind huilt zit er iets dwars. Wat we geleerd hebben als we gaan huilen is om ons in te houden. Waarom eigenlijk? Waarom mogen we niet gewoon even lekker huilen zodat we ons daarna opgelucht voelen? Meestal is dat omdat anderen zich dan ongemakkelijk gaan voelen. Nou en, dat is toch weer hun pakkie aan. We leren dat al vanaf onze geboorte maar eigenlijk is dat enorm frustrerend. We stapelen emotie na emotie op en blijven alles vasthouden. Totdat het teveel wordt en de bom barst. Dan uit het zich in ongecontroleerde woede. En dan begint het hele proces weer opnieuw. Laat je kind toch lekker uithuilen, het lucht zo enorm op. Waarom zou je je er ongemakkelijk bij moeten voelen? Houd je kind liefdevol vast, dan ervaart het kind ook hier weer aandacht. Bij liefdevolle aandacht wordt het kind overstroomd met gevoel, energie en stresshormonen. Het kind kan zich bevrijden van spanningen. Dit is voor kinderen in de eerste jaren de enige mogelijkheid om echt ervaringen te verwerken. Ik heb vernomen dat het zelfs nog wordt gedaan met kinderen van zeven jaar en misschien nog wel ouder.

Als een kind al wat groter wordt, heb je wel meer spierkracht nodig. Het gaat zich afzetten met zijn armen en benen. Het kan gaan huilen, schreeuwen en zelfs vanuit de tenen gaan krijsen. Belangrijk is dat je liefdevolle aandacht blijft geven. Net als bij volwassenen wordt het kind met zichzelf geconfronteerd als je liefdevol aandacht geeft. Als je ook boos gaat doen krijg je strijd als volwassenen en wordt het alleen maar erger. In plaats van dat je je ontlaadt voed je alleen maar de boosheid en het verdriet en zo kom je er dan ook niet vanaf. Als je tegen een kind gaat schreeuwen gaat het óók huilen maar dan wel omdat het zich onbegrepen, afgewezen voelt, onveilig en eenzaam. Zo raakt óók het kind de spanningen niet kwijt. Neem dus gewoon de tijd om je kind zijn emoties te laten verwerken, het geeft ook een goede verstandhouding. Je kind zal later misschien uit zichzelf naar je toekomen om lekker uit te huilen omdat het weet dat het bij je terecht kan als er iets dwars zit. Dan is het als kind toch prettig als je een veilige thuisbasis hebt?

Ik wil met dit verhaal niet zeggen dat iedereen maar wat met hun kind verkeerd bezig is. Ik ben er echter van overtuigd dat er mensen zijn die één of meer van deze dingen toepast. Maar als ik in de maatschappij rond kijk zie ik ook dat kinderen vaak niet begrepen worden of dat ze aan hun lot overgelaten worden en dat raakt me keer op keer toch weer ergens. We kunnen het onze kinderen zoveel gemakkelijker en prettiger maken door net even wat meer aandacht te besteden aan wat ze nodig hebben. Echt, het is gewoon een kwestie van je kinderen observeren om dat te zien. En moeilijk is het helemaal niet.

Meer van dit soort informatie is te vinden in de infomap “Natuurlijk Opvoeden”. Het is te bestellen bij de organisatie “Natuurlijk Opvoeden”. Op de linkpagina vind je de link naar hun website. Daar staat ook het e-mailadres.

De drukte van de maatschappij

Het is ongelooflijk als je kijkt naar de maatschappij. Het enige waar veel mensen nog aan denken is hun carrière. Men besluit om een kind te nemen en als het éénmaal geboren is en de moeder is weer in staat om te werken gaat ze dat weer fulltime doen ook. Ik zeg niet dat iedereen dat doet maar het gebeurt wel veel.

De meeste aandacht gaat naar de eigen baan en de zaak. Dát is belangrijk.En hoe zit het met het kind? Oh, dat doen we ernaast. Als we gaan werken brengen we het ‘gewoon’ naar de crèche. Daar zorgen ze wel voor ons kind. Vijf dagen per week? Nee hoor, onze ouders zorgen ook voor ons kind.

Dit beeld vind je in Nederland veel. De westerse maatschappij is zo verwrongen geraakt dat iedereen totaal zijn/haar “Natuur” is vergeten. De belangrijkste taak komt op de laatste plaats en andersom. “Ja, want als we goed verdienen zit het kind óók goed.” Wie gelooft er nou werkelijk dat het kind zich druk maakt om geld? Het weet absoluut nog niet dat het bestáát. Het heeft maar één behoefte: geborgenheid. Waar zou je nou voor werken als je je kind naar de crèche brengt, financieel gezien? Wat kost de crèche in deze tijd? Als je een kind daar naartoe brengt kan dat al niet eens meer voor één middag. Je moet minimaal twee dagdelen (ochtend of middag) het kind daar achter laten wil je in aanmerking komen. En goedkoop is het alles behalve. Volgende situatie: Beide ouders werken fulltime en ze hebben twee jonge kinderen. Wat zou het dan kosten om twee kinderen fulltime naar de crèche te brengen? En wat hou je dan over van je loon? Is dat de moeite waard om je voor je werkgever in het zweet te werken?

Ja maar onze ouders helpen ook mee met de kinderen hoor! Oh ja, natuurlijk, helemaal vergeten. Dat scheelt alweer een heleboel geld. En dat is waar allemaal om gaat natuurlijk. Hoe meer je overhoud hoe beter je kind terecht komt.

Is dat de maatschappij? Het gaat goed met de economie toch? Tuurlijk, alle politici vinden dat. Er wordt alleen niet meer stilgestaan bij de opvoeding van het kind. Dat wat het kind werkelijk nodig heeft zijn we al eeuwen vergeten. Waarom zouden we ons er dan nu in één keer druk om gaan maken? Om de volgende reden: De wereld is aan het veranderen. De kinderen die nu geboren worden zijn niet meer zoals de kinderen nog waren tot twintig jaar geleden en misschien nog wel korter. Je kunt dat allemaal lezen in de berichten uit de “Shield of the Command Newsletter”. En misschien vind je dat allemaal zweverig of onzin. Twintig tot vijfentwintig jaar geleden was je volgens de wet op eenentwintigjarige leeftijd volwassen. Op een gegeven moment werd dat achttien. Dat geeft al een verandering aan. Kijk nu eens goed om je heen. Als je echt goed kijkt zie je dat de jongeren tegenwoordig al op zeer jonge leeftijd volgroeid zijn. Je kunt dat vooral zien aan de lichaamsbouw. Het lichaam groeit veel sneller uit tot een volwassen lichaam dan twintig jaar geleden. Dames, vraag het maar eens aan de mannen. Hoe vaak zie je oudere mannen niet de jonge ‘vrouwen’ nakijken.

Ook de kleding is anders dan toen. En de jongeren praten veel volwassener dan toen. Bovendien zijn ze veel zelfstandiger. Allemaal tekenen dat de mensheid in een stroomversnelling beland is. Daarom is het van belang dat de kinderen een veilige basis hebben, een geborgen gevoel. Dat het in deze tijd allemaal zo snel gaat betekent ook dat, wat oudere generaties in bijvoorbeeld eenentwintig jaar gedaan hebben, de jongere generatie dat in veel kortere tijd doen. En het gaat dan vooral om de basisprincipes van het leven. Dáár is een goede begeleiding voor nodig. En wie hebben daar dan de verantwoording voor? De ouders.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vertel hier niet dat iedereen het verkeerd doet. Tuurlijk zijn er wel mensen die zich aanpassen aan de geboorte van één of meer kinderen.

Mijn doel is alleen maar om te proberen duidelijk te maken dat wie voor kinderen kiest ook zelf verantwoordelijk is voor het opgroeien van deze kinderen. In Nederland was dat vroeger ook zo. Er was altijd wel iemand thuis. En dat was veelal de moeder. Die zorgde voor het huishouden en de kinderen terwijl de vader voor de inkomsten zorgde. Soms zie je dat in deze tijd nog wel maar het algemene plaatje tegenwoordig is dat de moeder buitenshuis werkt, net als de vader. Ik zeg nu niet dat één van beiden zijn/haar werk moet opgeven om voor het kind te zorgen. Je kunt natuurlijk ook allebei parttime gaan werken de eerste tijd zodat het kind aan zijn/haar eigen ouders went en vertrouwd wordt. Als het kind wat groter is kan het best een dagje naar één van de ouders. En als het kind naar school gaat kun je ook weer meer doen. Wat ik wil zeggen is dat je je als ouders aan zou moeten passen aan de situatie en wel vanaf het begin. Dat vraagt wat flexibiliteit en aanpassingsvermogen.

In de krant stond eens dat ruim 500.000 mensen niet meer voor een werkgever werkte. Deze mensen werken allemaal voor zichzelf. Het ligt er natuurlijk aan wat je doet maar het is wel mooi te combineren met een kind. Als je vanuit je eigen woning of in je eigen woning werkt kun je dat prachtig combineren met het dragen van je kind in een draagdoek.

Als afsluiting dit: Het is voor een kind dus belangrijk dat de ouders aanwezig zijn want dát is de thuisbasis. Laat je kind daar dan ook lekker opgroeien. Wees in de hele situatie flexibel en creatief.

De relatie tussen de ouders

We hebben het net gehad over de thuisbasis van het kind: De ouders. Even een vraagje: Wanneer zou je je bij mensen op je gemak voelen? Als er stilte heerst? Als er steeds onenigheid tussen die mensen is? Als je het gevoel hebt dat je buiten gesloten wordt? Of als je je er thuis voelt? Dat laatste spreekt waarschijnlijk aan. Als je erbij hoort en als de relatie tussen die mensen goed is.

Het is natuurlijk alles behalve prettig om bij mensen te zijn die constant ruzie maken of het niet met elkaar eens zijn. Dat telt helemaal voor kinderen en zeker de eerste vier tot zeven jaar. Die vormen de basis van het kind. Die bepalen hoe een kind zich bij de ouders voelt. Om een kind een veilig en geborgen gevoel te geven is het van belang dat de relatie tussen de ouders ook liefdevol is. De ouders moeten elkaar kunnen begrijpen, ze moeten samen kunnen werken. In één woord: ze moeten een éénheid vormen.

Als de ouders daarentegen altijd ruzie hebben zal een kind zich niet veilig voelen. Het kan zich eenzaam gaan voelen, in de steek gelaten, aan zichzelf gaan twijfelen en zich gaan terug trekken. Wat vind je van zo’n basis? Niet echt leuk hè? Ik kan me ook wel iets beters voorstellen. Daarom is het dan ook belangrijk dat de ouders zich bewust zijn van zichzelf en van hun de relatie tot de ander. Daar kun je ook bewust aan werken als het niet zo lekker loopt. Eigenlijk is het altijd wel goed om bij jezelf stil te staan, zeker wanneer je voor kinderen kiest. Er is geen grotere spiegel voor je dan kinderen, zij confronteren hun ouders met hun eigen gevoelsleven. Als je deze website doorgespit hebt, heb je al gezien dat er een heleboel gezegd is over kinderen. Ik ga daar dan ook niet verder meer op in.

Mochten er zich problemen in de relatie tot de partner voordoen dan hebben we in Nederland natuurlijk mogelijkheden te over om er iets aan te doen. De alternatieve kant breid zich steeds meer uit en wordt ook steeds meer benut. Ik zou het persoonlijk de ‘natuurlijke’ geneeswijzen willen noemen omdat het voor mij ook natuurlijk aanvoelt om vanuit die visie te genezen. (Het woord alternatief zegt natuurlijk dat het andere mogelijkheden zijn. Dit is naar mijn mening alleen maar zo genoemd omdat het heel lang niet geaccepteerd werd. Vooral door de reguliere geneeskunst) De ‘natuurlijke’ geneeswijzen boeken ook steeds meer succes ten opzichte van de reguliere geneeskunst, vooral als het gaat om gevoelsgenezing.

Natuurlijk heb ik ook geen afkeer van de reguliere geneeskunst. Ik zie ook dat zij heel veel goeds doen, maar mijn huisarts is wel een antroposofische huisarts. Dat is dan mijn keuze.

Als je problemen hebt in je relatie schroom er dan niet voor om daar iets aan te doen. Je kunt met z’n tweeën naar een therapeut gaan maar je kunt ook alleen naar iemand toe gaan om aan jezelf te werken. Hier wil ik even iets heel duidelijk maken voor de mensen die zich onzeker voelen om hulp te vragen. Het is geen schande dat je hulp vraagt omdat je er zelf niet uit komt. Als mensen om je heen afwijzend reageren is dat hun pakkie aan. Misschien durven ze zelf niet zo goed om hulp te vragen als ze een probleem hebben. In je eigen gedachten denk je misschien dat mensen zouden denken dat er een steekje bij je los zit. Dat is geen reden om dan maar geen hulp te vragen. We moeten er met zijn allen maar aan wennen om weer hulp te gaan vragen als we er niet meer uit komen. Dat moest je vroeger toen je op school zat toch ook doen als je niet uit een opdracht kwam? Als je op je werk ergens niet uit komt vraag je je collega’s toch ook om hulp? Waarom dan niet als je niet uit jezelf komt? Hoe jij in je eigen vel zit vormt ook de basis voor je kinderen. Als beide partners samen een goede basis vormen kan een kind zich ook thuis voelen in het leven op deze planeet. Het is zó belangrijk.

Je wilt toch zelf ook plezier hebben in het leven? Gun dat je kinderen dan ook. We komen toch ook hier om te ‘LEVEN’ en niet om te lijden? Haal daarom uit het leven wat erin zit en betrek je kinderen daarbij. Jij verdient het en je kinderen ook. Daarmee draag je ook weer een stukje bij aan een LEVENDIGE maatschappij.

Tenslotte

Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat het hele verhaal hierboven niet zomaar met een vingerknip neergezet is, alhoewel er mensen zijn die daar anders over denken. Het ouderschap is een nieuwe fase in je leven. Ik geloof dat, wanneer je het geluk vind in de komst van één of meerdere kinderen, je in je leven genoeg geleerd hebt van je ‘leraren’ (de mensen die er aan bijgedragen hebben dat in je leven bent waar je op dat moment bent) om zelf de rol van leraar voor je kinderen op je te nemen. En dat is een hele taak waar je toch ook zelf weer voor gekozen hebt. Dat is waardering waard. Het is een enorme uitdaging en een grote verantwoordelijkheid. “Ouder ben je niet”, zei iemand eens tegen mij, “Er is geen opleiding tot vader of moeder. Ouder wordt je alleen door ervaring op te doen” Dat heeft me gerustgesteld want zo mens als ik ben heb ook ik wel eens mijn twijfels gehad of ik het allemaal wel zo goed deed met mijn zoontje (geboren in januari 2000). En inderdaad, naarmate de tijd vordert neemt de ervaring toe. Ik moet wel zeggen dat ik daarbij ook steeds aan mezelf blijf werken. Ik kijk naar waar er verbetering behoeft en daar doe ik wat aan. En dan loop ook ik wel eens tegen mijn gevoel aan. Dan is het zaak om voor je gevoel uit te komen en dat is goed voor je relatie.

Een complexe structuur dus van allerlei ingrediënten maar zeer de moeite waard.