Mensen

Mensen

Wanneer ik me afvraag wat mensen nou eigenlijk zijn kom ik tot de volgende conclusies: mensen zijn uniek, grenzeloos en oneindig. Wij mensen zijn wezens MET een lichaam, we ZIJN NIET het lichaam. Wanneer ik kijk naar gevoel, Liefde en intimiteit zie ik dat het oneindig is, grenzeloos. Wij mensen zijn wezens met een oneindige diepte maar we blijven oppervlakkig doen, vooral wanneer het over gevoel, Liefde en intimiteit gaat. Imtimiteit is hierbij het uiten van gevoel en Liefde naar elkaar. Ikzelf heb altijd naar die diepgang verlangd. Naar mijn gevoel zijn er in principe dan ook geen grenzen. Grenzen stellen we alleen uit angst om de diepte in te gaan. We zien onszelf als het lichaam en niet meer dan dat. Dat is de oppervlakte. Het gevoel en de Liefde zijn de diepte. Dat is allemaal in ons aanwezig. Door intimiteit kunnen we dat met elkaar delen maar daar beperken we onszelf enorm in terwijl dat juist heel mooi kan zijn. Ik zie het als een meer met helder water. We zwemmen aan de oppervlakte en soms net daaronder. Het water is echter zo helder dat de diepte te zien is. We blijven maar aan de oppervlakte van dat meer terwijl we eigenlijk eens van een duikplank zouden moeten springen de diepte in. Hiermee bedoel ik dat we het oppervlakkige gebeuren in ons leven eens zouden moeten loslaten en ons overgeven aan de diepte die het leven werkelijk IS. Daarmee vervagen onze grenzen van oppervlakkigheid. Die grenzen zijn alleen maar aanwezig door gebeurtenissen in het verleden. Het is eigenlijk vreemd, wanneer we geboren worden zijn we een wonder. Wanneer we opgroeien lijkt dat wonder te verdwijnen in de hectiek van de maatschappij. Niets is minder waar, we zijn nog steeds dat wonder, het wordt alleen niet meer als zodanig herkend. Toen we geboren werden waren die grenzen er niet, we waren open, zonder grenzen. We stonden ook nog volledig in contact met het universum, open voor Liefde en intimiteit. Intimiteit is een zeer belangrijke factor in het leven, in de zin van aanraken en aangeraakt worden. De huid is ons gevoelsorgaan. Door dat aan te raken komen we direct met ons gevoel in contact. Gevoel dat alleen in woorden uitgedrukt wordt is geen intimiteit terwijl intimiteit juist het mooiste is wanneer er geen woorden worden gebruikt.
Grenzen op het gebied van intimiteit stellen we dus uit angst voor diepgang, meestal gebasseerd op ervaringen in het verleden. Wanneer mensen zeggen dat het (te) ver gaat worden ze eigenlijk alleen maar herinnerd aan die ervaringen uit het verleden. Maar wees gerust: resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. In dit geval is dat dus alleen maar gunstig, zeker als je je er voor open stelt. Wat in het verleden is gebeurd hoeft in de toekomst niet te gebeuren. Grenzen stellen werkt dan eigenlijk alleen maar belemmerend. Wanneer we onze grenzen opheffen, open gooien, kunnen we nieuwe gebieden verkennen. Kijk maar naar de muur van Berlijn. Als iets symbool staat voor grenzen dan was het die muur wel. Aan de ene kant van de muur was er rijkdom en aan de andere kant was er armoede. Zo werkt dat ook met onze persoonlijke grenzen, we leven aan de armoedige kant van de grens terwijl er aan de andere kant enorme rijkdom te vinden is. En wanneer we die grenzen open gooien kunnen we zo die rijkdom betreden. Om de armoede van Liefde, gevoel en intimiteit op te vullen storten we ons in de materiële rijkdom om ons op die manier rijk te voelen. Dat dat niet werkt blijkt uit het feit dat veel mensen niet echt gelukkig zijn. Dat is dan ook niet zo gek want er is geen Liefde, geen gevoel en geen intimiteit. Als we kijken naar de essentie van de mens zijn we allemaal hetzelfde. Wanneer we vanuit die essentie leven kunnen we het gevoel, de Liefde en de intimiteit ook met iedereen delen. Het is simpelweg menselijk. We laten ons alleen beperken door onze opvoeding, maatschappij, religieuze achtergrond etc. Dat maakt het dat we verschillend DOEN terwijl we dus achter die beperkingen allemaal hetzelfde ZIJN. En in aardse thermen is dat heel gemakkelijk aan te tonen: er is maar één mensheid. Dat is de waarheid. We ZIJN geen nederlanders, duitsers, marokanen, mexicanen, japanners etc. Dit is alleen maar weer het in hokjes stoppen wat wéér gebasseerd is op angst. We zijn mensen van de wereld. Ikzelf beschouw mezelf niet als nederlander. Ik ben in Nederland geboren en opgegroeid maar ik heb gevoelsmatig ook interessen en gevoel met andere landen: afrikaanse percussieritmes, didgeridoo uit Australië, mexicaans eten, chinees eten, India (Osho en mijn sannyasnaam). Ik werd me daarvan bewust en wist dat niet nederland mijn thuis was maar de aarde is mijn thuis. (Met Rusland heb ik geen verbinding meer. Toen ik nog alcohol dronk wel: door de wodka). We kunnen daarom dan ook, vanuit de essentie die we zijn, gevoel, Liefde en intimiteit delen met elk ander mens op de aarde. Het enige dat we hoeven te doen is onze grenzen, die we uit angst stellen, te laten vervagen, open te gooien en de rijkdom die daar achter ligt toe te laten of te betreden.