Mening

4-11-2017

Mening vs gedachte

Je hoort vaak zeggen dat iedereen recht heeft op een eigen mening en dat iedereen recht heeft op de uiting van die eigen mening. Allemaal mooi maar ik zie er toch een grote beperking in. Toen mijn eigen ontwikkeling begon ben ik op een zeker moment gaan merken dat ik alleen maar te maken had met de realiteit van mijn eigen toestand of stand van zaken. Daar was niets positiefs of negatiefs aan. Het is zoals het is. Van daaruit ging ik ook mijn omgeving zien zoals het is. Ik ben zo meZelf gaan ervaren als een realist, dat ervarend en waarnemend wat er is en zoals het is of gaat. Als het op meningen aan komt dan kan ik daar helemaal niets mee. Ik ging ook merken dat ik geen mening heb. Simpelweg omdat een mening niet die realiteit is die ik ervaar of waarneem. Een mening zegt ook niets over de realiteit, alleen iets over degene die een mening heeft. Verschillende mensen hebben verschillende meningen en die zijn dus niet de realiteit. Een simpel voorbeeld: het glas. De één is van mening dat het glas half vol is, de ander is van mening dat het glas half leeg is. Dat zegt dus iets over de persoon. De realiteit is dat het glas half vol EN half leeg is. Wie een mening heeft staat dus niet in contact met de realiteit.

Een mening is statisch, gedachten kunnen veranderen, daar kan beweging in zitten waardoor er andere gedachten kunnen zijn. Gedachten zijn gerelateerd aan het gevoel. Die twee zijn tegengestelden in het leven in ons Zelf. Persoonlijk heb ik dan nooit een mening, alleen bepaalde gedachten. Het verschil tussen een mening en gedachten is dat bij een mening geen ruimte is voor een ander. Een mening staat vast en daar valt niet aan te tornen. Gedachten laten ruimte vrij voor iemand anders zijn of haar gedachten omdat het om het leven gaat. Een mening over een onderwerp of voorwerp houdt mensen gescheiden, gedachten kunnen mensen met elkaar in contact brengen omdat er dan gepraat kan worden OVER onderwerpen en voorwerpen.

Om het te verduidelijken kan er het concept van ‘familie opstellingen’ bij gehaald worden. Ik heb zelf nooit aan iets dergelijks deelgenomen maar ik heb bij een therapeute ooit wel eens iets veranderd aan de energie van een situatie waar ik tegenaan keek. Er wordt vaak gezegd dat het concept van ‘familie opstellingen’ op het niveau van de ziel werkt. Indertijd, toen ik bij die therapeute een opstelling maakte waar ik tegenaan keek, voelde ik in mijn maagstreek een reactie toen ik er iets in veranderde. De ziel zit in de maagstreek. Dat reageerde dus op de verandering die ik had gemaakt. Dat gaat over energetische verbinding, gezien vanuit de ziel. Als mens is er ruimte tussen mensen die bij elkaar zijn. Dat is de letterlijke afstand tussen mensen, de ruimte tussen lichamen. In die ruimte kan wat gebeuren wat energie betreft. Dat is het gevoel dat er contact is, energie die interactief is tussen mensen. Dat gaat dan wel over het leven. Als het in beide mensen leeft is er contact. Gedachten zijn energie dus daar kan uitwisseling in plaats vinden. Gedachten aan de hand van ervaringen, gedachten aan de hand van waarneming, gedachten aan de hand van een gevoel, alles wat tastbaar is. Zo kan er dus gepraat worden over allerlei zaken. Een mening, die statisch is, die vast staat als een heipaal, geeft geen ruimte. Dan is er ook geen interactie, geen beweging etc. In het concept van ‘familie opstellingen’ gezien staat het onderwerp tussen personen in en hebben de personen individueel een mening over dat onderwerp die niet de realiteit is. Dan staan de personen niet in contact met elkaar en niet met de realiteit. Dan is er dus ook geen interactie of beweging in de ruimte tussen die personen. Ik vroeg me dan af waar een mening vandaan komt als we als mens alleen maar gedachte en gevoel als tegengestelden van ons innerlijk leven hebben. Ik heb geen antwoord op die vraag die ik heel duidelijk zelf zie. Het komt niet van ons Zelf. Ik heb alleen als ervaring dat het spanning opwekt als iemand een mening heeft. Of die mening komt juist voort uit spanning, aangezien spanning stilstaande energie is. Het enige wat ik me dan kan voorstellen waar een mening vandaan komt is het ego, als die de controle heeft.  Het ego veroorzaakt dan ook spanning in het lichaam omdat het in strijd is met het leven. Misschien dat het nog van het innerlijk kind kan komen omdat kinderen vaak hun zin of gelijk willen krijgen. Het zou kunnen dat dat aan een mening gekoppeld wordt. Spanning leeft tussen man(lijk) en vrouw(lijk). Wordt spanning niet op die manier geleefd dan kan de spanning, voor zover ik in mijn ontwikkeling heb mee gemaakt, alleen nog maar vanuit het innerlijk kind ervaren worden. Maar als zelfs een bewust iemand het over een mening heeft dan zie ik niet waar een mening dan nog vandaan komt als er geen spanning meer is.

Hoe dan ook, ik heb geen meningen. Ik ervaar het als een beperking. Ik ben ook niet geïnteresseerd in meningen. Dat iemand een mening heeft, prima, maar die heeft hij ook zonder dat aan mij te moeten vertellen. In die zin zonde van de tijd want er is dan geen interactie of uitwisseling mogelijk en dus geen wederzijds contact. En als realist een mening aanhoren die niet de realiteit is ervaar ik dan ook als zinloos. Wat is de zin van een mening waar geen realistische inhoud, beweging, ruimte, contact of uitwisseling in bestaat? Dat is wat ik zie als mensen die op een eilandje zitten dat in de realiteit niet bestaat. De realiteit is zintuiglijk waarneembaar, een mening niet. Ik moet alleen wel zeggen dat het dan om de mening van een volwassene gaat, iemand die levenservaring heeft. Kinderen, die die ervaring nog niet hebben, zijn uiteraard een heel ander verhaal.

Advertenties