Jezus

De betekenis van het leven van Jezus

Zowel in religie als in de spiritualiteit hebben mensen het vaak over Jezus die aan het kruis gestorven is en later weer opgestaan is. Met name in de religie wordt het gebruikt als een machtsmiddel. Maar ook sommige mensen die zich bezig houden met spiritualiteit geloven hetzelfde: Jezus zou aan het kruis gestorven zijn om de mensheid te bevrijden. Daardoor denken mensen blijkbaar dat Jezus het voor iedereen heeft gedaan en dat niemand meer iets hoeft te doen. Jezus zou het probleem opgelost hebben voor de hele wereld. Mensen gaan bidden, mediteren enz om door God van de problemen afgeholpen te worden. Er wordt dan blijkbaar gedacht dat God ons gewoon ineens de problemen weg neemt. Op die manier werkt het echter niet. Het hele verhaal over Jezus wordt verkeerd uitgelegd. Jezus is niet aan het kruis gestorven om de mensheid te ontdoen van alle problemen. Hij heeft niets opgelost, hij heeft het voorbeeld gegeven, hij heeft de mensheid alleen maar de weg gewezen. Zijn leven was bedoeld om de mensheid te laten zien hoe we opnieuw geboren kunnen worden in ons eigen lichaam. Hij is alle pijn aangegaan, is alles aan gegaan wat op zijn pad is gekomen. Hij is niets uit de weg gegaan en heeft alles laten gebeuren wat er op hem af kwam. Dat gebeurde op een manier die bij het bewustzijn van de mens paste in die tijd. In die tijd had de mens nog geen bewustzijn dus werd de weg door Jezus op een heel fysieke manier getoond. Maar de mens heeft het tot op heden nog steeds niet begrepen.

Nu, 2000 jaar later, is de mensheid veranderd. Het algemen bewustzijn van de mens is veranderd. Er zijn veel mensen bezig met bewustwording, er zijn de nieuwetijdsgeneraties, hooggevoelige mensen, lichtwerkers enz. Dat geeft een groei aan van de mensheid, evolutie. Nu er spiritueel veel meer gedaan wordt zijn veel mensen zoekende naar bewustzijn, ware liefde enz. Daarin komt soms nog steeds het geloof over Jezus in beeld zoals dat al eeuwen door de kerk wordt verspreid. Dat betekent dat dat geloof eigenlijk uit de tijd is want dat is een geloof dat zich niet verder ontwikkeld heeft tot een WETEN. Daaruit blijkt dat de controle van de kerk als het ware het ontwikkelen van ‘geloven’ naar ‘weten’ in de weg heeft gestaan en de tijd (in 3D) heeft vertraagd in die ontwikkeling. Willen we nu ontwikkelen en tot bewustzijn komen dan is er maar één weg. Dat is de weg die Jezus ook gegaan is: dwars door alle pijn, alle angst enz. Dat pad is dezelfde als ons zielepad. Het verhaal over Jezus is niet bedoeld op fysiek vlak maar zou op zielsniveau een voorbeeld geweest moeten zijn maar de mensheid heeft dat (nog steeds) niet opgepikt.

Het overleiden aan het kruis en het weder opstaan staan symbool voor het loslaten van de controle in ons hoofd waardoor de mens ook de dualiteit achter zich laat. Daardoor komen we volledig in ons lichaam en in de eenheid. Dat is het moment van zowel overleiden (controle, dualiteit) als het wederopstaan (eenheid, leven) Het leven is een energie die alleen ervaren wordt in eenheid. Om zover te komen is er maar één weg, dezelfde weg die Jezus ging. Dat kunnen we in deze tijd dus ook ons zielepad noemen of onze innerlijke weg. Dat is dan ook de weg die Jezus liet zien: het pad van zijn ziel, zijn innerlijke weg. Dat is nooit door de mens begrepen. De mens heeft zich vast geklampt aan het geloof dat door religies verspreid is. Daarmee is de mens alleen maar afgegaan op wat iemand anders vertelde, en nog steeds vertelt. Daarmee gaat de mens niet zijn eigen innerlijke weg. Daarmee ontdekt de mens ook nooit zijn ware identiteit, zijn potentieel, zijn kracht, de verbinding, zijn innerlijke mogelijkheden enz. We blijven nog steeds in de dualiteit hangen, in controle, in machtsverhoudingen. Maar wat er naar buiten gebeurt in machtsverhoudingen, gebeurt ook van binnen tussen manlijk en vrouwelijk, tussen denken en voelen, ofwel het yin-yangprincipe.

Wij mensen zijn op zoek naar Liefde en zoeken dat buiten ons Zelf. In dualiteit is er geen Liefde. De mens zoekt het daarom buiten en dat is een afhankelijkheid. Ook bij diegene bij wie we het zoeken is die eenheid (en dus ook de Liefde) er niet. Liefde kan er dus alleen maar zijn als manlijk en vrouwelijk in ons eigen lichaam één zijn. Liefde is een dichtheid in de energie. Alleen in eenheid ervaren we energie en dus ook Liefde, en wel de eenheid in ons Zelf. In dualiteit ervaren we slechts emotie en dat maakt het dat we ons aan de ander vastklampen uit angst om onze eigen innerlijke weg te gaan. In dualiteit ervaren we geen energie, we ervaren dan emotie. Emotie is energie die stil staat. Om de energie te ervaren kunnen we alleen maar de emotie doorleven zodat er steeds meer beweging komt, net zo lang totdat de emoties volledig doorleefd zijn en de controle los gelaten wordt. Dat betekent dat we de confrontatie met ons Zelf aan moeten gaan. Dat is de enige weg waardoor er werkelijk iets verandert. Dat is de betekenis van het verhaal rond Jezus. De emoties doorleven kunnen we niet alleen. Daarvoor hebben we de wereld om ons heen nodig. Daar worden we door getriggerd en vaak gebeurt dat nog het meest in relaties. Die triggers zijn elke keer weer een mogelijkheid om emotie te doorleven. Jezus was iemand die bewust was. Daardoor was hij instaat om de mensheid de weg te wijzen. Wij mensen kunnen ons ook bewust zijn van ons Zelf door diezelfde weg te gaan. Daar is alleen wel een tijd voor nodig. In deze tijd kan dat een helingsproces genoemd worden of karma uitwerken of doorleven. Het is allemaal dezelfde weg, alleen de verwoording is verschillend. Het gaat echter allemaal over de innerlijke weg. Dat is de enige weg om tot bewust zijn te komen, eenheid, ware identiteit, liefde enz. Alleen in de eenheid is het er allemaal.

Vaak wordt gezegd dat het gaat om het ‘geven’. Maar vaak geven wij vanuit dualiteit. Dus denken we dat we geven. Het doel is dan vaak om er iets voor terug te krijgen. Dat ‘geven’ is dan niet werkelijk een geven. Het werkelijke ‘geven’ komt uit ons Zelf, uit de eenheid, uit ons ZIJN. Vanuit de eenheid geven we pas werkelijk zonder dat er iets voor terug moet komen. In die eenheid is ‘geven’ een stroom. Het blijkt dat in dat ‘geven’ ook het ‘ontvangen’ voort komt. We zouden dan ontvangen wat we geven. Dat duidt op een (door)stroming. Dat is alleen maar mogelijk vanuit de eenheid. Dat kunnen we alleen maar laten ontwikkelen als we in het aardse leven aan gaan wat we te doorleven hebben, de innerlijke weg gaan waar het leven van Jezus voorbeeld voor stond, ons karma doorleven of hoe je het ook noemen wilt. Het komt allemaal op hetzelfde neer.