Illusie

Illusie van de gedachte over materie

We worden geboren in een materiële wereld. Na de bevalling zijn we nog helemaal niet met materie bezig. Tot zo’n vijf jaar zijn we nog onbevangen, wat betekent dat we nog één zijn. Op een gegeven moment gaat dat verloren en komen we in dualiteit terecht. We leren wat goed is en slecht, wat wel mag en wat niet, wat moet en wat niet moet. We leren dat we goede opleidingen moeten doen zodat we het later goed hebben. We kunnen dan alles kopen wat ons hartje begeert. Dat op zich is al een verkeerde uitspraak want ons ‘hartje’ begeert niet wat we willen kopen maar ons ego begeert dat. Ons wordt geleerd dat, hoe meer we bezitten, hoe rijker we zijn. Dat dat alleen maar ingeprogrammeerde overtuigingen zijn hebben we niet door. Hoe meer we bezitten hoe armmoediger onze overtuiging is. Het gaat hem om het tastbare van de materie die maakt wat rijkdom in houdt. En blijkbaar is dan de overtuiging dat, hoe meer we bezitten, hoe tastbaarder het wordt. We kunnen het dan vast pakken en zeggen: “dat is van mij”. Dat is geen rijkdom, dat is armoede want het komt uit een overtuiging. Als we gaan kijken hoe het werkt zal de armoede duidelijk worden (hoop ik).

We leven op een planeet waar mensen zich van alles toe eigenen. Er zijn mensen die roofbouw plegen op de aarde. Ze trekken alle benodigde grondstoffen uit de aarde, eigenen het zich toe en verkopen het aan diegene die er iets van maakt. Dan eigent die het zich toe omdat er iets van gemaakt wordt. Wat er van gemaakt wordt is ‘zijn’ product en daar mag niemand iets mee doen. Daarvoor wordt er patent aangevraagd zodat het van hem is. Vervolgens gaat het naar een groothandel die er hele ladingen van opslaat en hetzelfde zegt: dat is mijn lading. Vervolgens wordt het weer verkocht aan de winkelier die zegt: dat is mijn uitstalling en van die winkelier mogen wij het kopen. We kopen het met geld. Maar waar wordt het geld van gemaakt? Van bomen. Alles wat de mens maakt wordt dus onttrokken aan de aarde, zowel uit de bodem als de natuur. Wat er eigenlijk gebeurt is dat de mens enorme roofbouw pleegt op de aarde. Geld wordt van de natuur gemaakt en produkten uit grondstoffen en natuur. Geld is in die zin niets waard. De waarde die het heeft is alleen maar een gedachte of overtuiging die in ons hoofd is gaan zitten toen we van alles uit de wereld om ons heen te horen kregen. Vreemd beeld wordt het dan. De mens pleegt enorme roofbouw op de aarde om zijn produkten te verkopen voor iets dat uit de natuur komt. Dat heet dan geld maar het is minder materie dan het verkochte produkt. Hoe meer nullener achter de één staan in onze gedachten, hoe rjker we zijn volgens onze ovetuigingen.

Het idee van geld is alleen maar gedachte. De waarde van papiergeld is, als het om geachten gaat, nul komma nul. Het is gewoon een stukje papier met een afbeelding erop dat in feite niets waard is. En toch klampt de mens zich daar aan vast als het om een gedachte van rijkdom gaat. Maar in feite leven we dan in een enorme illusie want de waarde van ‘bezittingen’ is nul komma nul. We denken dat het tastbaar is als we iets bezitten en het met onze handen vast kunnen pakken. Het staat in ons huis en we pronken ermee. We zeggen dan, net als al onze voorgangers die het aan de aarde onttrokken hebben, het vorm hebben gegeven, opgeslagen hebben en verkocht hebben: “dat is van mij”. De illusie is echter dat gedachten ontastbaar zijn. Gevoel maakt tastbaar. Verbondenheid gaat over ‘voelen’ en als we ons verbonden VOELEN, gaan we voelen wat de wereld om ons heen inhoud. Als we ons verbonden VOELEN met de aarde, de natuur, de materie wordt materie pas tastbaar want tastbaarheid gaat over ‘voelen’. Als we ons dan verbonden voelen met de materie, de wereld in en om ons heen, gaan we ervaren wat rijkdom werkelijk is. Bezit is geen rijkdom. Het staat in onze woning en hoe vaak voelen we ons ermee verboden? Never nooit niet. Het voedt alleen het ego. De illusie is dus dat er geen rijkdom is in bezit maar alleen in ‘verbonden voelen’ en dat gaat over ons gevoel, niet over ons ego.

Als je dan een bericht leest dat een miljardair zelfmoord pleegt vanwege het feit dat hij zijn meeste geld kwijt is door een crisis, ga dan maar na hoe armoedig zo iemand eigenlijk leeft als je in feite zelfmoord pleegt voor een stapel papier waarvan rijkdom alleen maar een (ontastbare) gedachte is. Rijkdom zit hem dus niet in de wereld van denken en ‘hebben’ maar in het (verbonden) ‘zijn’ waardoor er een innerlijke gevoelswereld is die werkelijke rijkdom voelbaar maakt. De waarde van materie wordt dus duidelijk door het te voelen in plaats van het te bezitten. De illusie is dat de ‘gedachte’ van rijkdom materie tastbaar moet maken door het te bezitten en aan te kunnen raken om het op die manier te kunnen voelen. Om het op die manier te doen moeten we het kopen met papier waarvoor de natuur vernietigd wordt terwijl de waarde van dat papier ook alleen maar een gedachte of overtuiging is. Dat is dus ego en geen gevoel. De mens pleegt op die manier alleen maar roofbouw op de aarde en vernietigt de natuur om die enorme illusie in stand te houden.

Als ik dan naar mijn ontwikkeling kijk verbaast het me soms dat er zoveel in mijn hoofd geprogrammeerd ‘kon’ worden. Ik vroeg me wel eens af hoe het mogelijk was dat er zoveel illusie en overtuigingen in mijn hoofd pasten.