Gezin

Gezin en kinderen

Een gezin bestaat uit een vader, een moeder en één of meerdere kinderen. Waarom heet het een gezin? Omdat er kinderen in een relatie tussen een man en een vrouw bij zijn gekomen. Uit een man en een vrouw is een nieuw leven geboren, liever nog gezegd is het leven herboren in een nieuw lichaam met een nieuwe ziel. Dit kind heeft eigenschappen en kenmerken meegekregen van zowel de vader als de moeder. De enige mensen die het kind echt kunnen begrijpen zijn deze vader en moeder. Het kind heeft de beste begeleiding ook van hen om te leren hoe het met die eigenschappen en kenmerken om kan gaan of daar vanuit in het leven te staan. Juist omdat de ouders die eigenschappen en kenmerken ook hebben. Niemand buiten deze twee mensen kan het kind beter begrijpen. Het kind spiegelt de ouders daarentegen ook die kenmerken en eigenschappen waardoor de ouders juist ook wat zouden kunnen opsteken. Ze kunnen zichzelf in het kind herkennen alsof ze in een spiegel kijken. Door op die manier te leven zou het gezin samen kunnen groeien. Ouders leren kinderen hoe ze met allerlei zaken, gevoelens, emoties etc om kunnen gaan. Wanneer diezelfde ouders zichzelf dan ook zouden herkennen kunnen ze het kind ook leren om op een andere en misschien zelfs betere manier met die zaken om te gaan maar dat voor zichzelf ook gaan inzien. Zo kunnen alle leden van het gezin groeien. Het kind blijft daarbij het middelpunt want die is nog afhankelijk van de ouders wanneer het nog heel jong is.

Wanneer ouders gaan scheiden valt het hele gezin uit elkaar. En vooral voor het kind is de basis weggevallen. Een kind heeft beide ouders nodig. Wanneer het bij één van de ouders woont waar het de meeste indrukken opdoet zal het daar het meeste door beïnvloed worden, vooral wanneer het nog niet naar school gaat. Er is bij een scheiding geen sprake meer van een gezin maar hoe ziet het er voor een kind uit wanneer de ouders weer een nieuwe relatie aangaan of wanneer ze opnieuw voor een huwelijk kiezen? Het kind valt er tussenin, het heeft als het ware te maken met twee halve gezinnen en is bij geen van beiden 100% gezinslid. Kinderen uit het nieuwe huwelijk van beide ouders zijn samen met de ouders wel een volwaardig gezin en het kind waarvan de ouders gescheiden zijn hangt daar als het ware tussen in. Wanneer de beide hertrouwde ouders een nieuw gezin beginnen krijgt het niet voor niets halfbroers en halfzusjes. Wanneer de moeder van het kind hertrouwt neemt de moeder (waarschijnlijk) de naam van haar nieuw partner aan. Dat vormt een relatie waar het kind niet uit voort is gekomen. Ondanks dat het kind misschien wel geaccepteerd wordt door de nieuwe partner kan deze onmogelijk vader zijn voor het kind omdat het kind geen eigenschappen en kenmerken van deze man heeft. Ouders zijn nooit te vervangen. Deze man kan het kind dus nooit zo goed begrijpen als de vader van het kind. Wanneer de vader hertrouwt kan vrouw waarmee hij trouwt het kind ook niet begrijpen zoals de moeder doet ondanks dat ze misschien het kind accepteert in de relatie. Er wordt niet voor niets gezegd dat het kind altijd de dupe is van een scheiding ook al zijn de mensen in zijn leven nog zo lief en vriendelijk voor hem of haar. De basis voor een kind is beide ouders en wanneer dat uit elkaar valt valt ook de basis van het kind uit elkaar. Kinderen kunnen de angst ontwikkelen dat één van de ouders voorgoed uit hun leven zal verdwijnen en dat kan grote gevolgen hebben, vooral ook in hun latere leven wanneer ze zelf volgroeit zijn. Als kind nemen ze in hun verdere leven mee wat ze ervaren hebben. Zo kan bijvoorbeeld de angst ontstaan dat ze in hun eigen relaties bang zijn dat hun partner zou kunnen weggaan. Mensen leven naar hoe ze zich voelen en wanneer er geleefd wordt vanuit de angst dat een partner weggaat zal het gedrag van de angstige zodanig zijn dat diens partner er op een gegeven moment niet meer mee om kan gaan en inderdaad weggaat. Dit kan een resultaat zijn van een scheiding wanneer het kind niet goed begeleid wordt. Het is jammer dat zoveel ouders met elkaar in de knoop liggen en waarbij het kind als machtsmiddel wordt gebruikt. Beide ouders dienen verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen beslissingen, keuzen en de gevolgen daarvan, vooral tegenover het kind. Het kind wordt zo nog meer de dupe als dat het al was. Beide ouders dienen het kind te begeleiden bij een scheiding en gewoon open kaart tegen het kind te spelen, uitleggen hoe en waarom zodat het kind ook een rustpunt kan vinden in zijn of haar eigen leven. Eerlijkheid duurt nog steeds het langst. Het kind krijgt toch al te maken met een scheiding en eventueel twee gezinnen waar het half bij hoort. Kinderen verdienen een gezin in plaats van twee halve. Wanneer dat op geen enkele manier mogelijk lijkt te zijn verdient het altijd nog wel twee ouders die goed met elkaar om kunnen gaan en die open en eerlijk tegen hem of haar zijn en een goede begeleiding geven. Er wordt alleen helaas te snel aan een scheiding gedacht. Dit komt simpelweg omdat beide partners elkaar waarschijnlijk nooit werkelijk ontmoet hebben.