Beleid

Beleid

Het beleid in ons land lijkt exact op de manier hoe vroeger kinderen werden opgevoed. Ouders zijn de baas en wanneer je niet luistert krijg je straf. Zo werkt het ook in beleid, denken in regels. Wanneer je een regel niet naleeft wordt er gedacht fouten en dan krijg je een straf opgelegd. Dat terwijl er door de loop der tijd een heleboel aan het veranderen is onder de mensen. De generaties van deze tijd zijn helemaal niet meer zoals die vroeger waren. Dat vraagt dus om andere aanpak. Mensen maken fouten om er iets van te leren. Als regels dan alleen nog maar om de regels zelf gaan, in plaats van sturing of veiligheid, dan is het einde zoek. Veel menselijker zou het zijn als er afspraken worden gemaakt door alle mensen samen. Als iemand de afspraak niet na komt kan hij erop gewezen worden door anderen. Dat kan een confrontatie opleveren maar uiteindelijk worden mensen alleen maar met zichzelf geconfronteerd. Daar moeten we dan doorheen gaan om te groeien als mens. Nu hebben we een systeem dat geen afspraken maakt maar voor anderen regels stelt, of die anderen het er nou mee eens zijn of niet.

Terug naar hoe het nu gaat, naar het opleggen van straffen. Vroeger kreeg een kind straf als hij of zij volgens ouders of omgeving iets had gedaan wat niet niet mocht. Iets niet mogen geeft de beperking aan van degene van wie het niet mag. In beleid gaat het precies hetzelfde. Leven we een regel niet na dan krijg je straf. In het verkeer uit zich dat als boetes. Rij je door een rood licht of doe je niet wat een verkeersbord zegt dan komt oom agent en die geeft je een bekeuring. Dit soort beleid is dus totaal niet volwassen, het is kinderachtig. De mens achter de agent, achter de politicus, achter welke functie dan ook is van binnen emotioneel niet volwassen. Als mensen werkelijk volwassen worden, echt mens worden, zouden dit soort taferelen niet plaats vinden. Het komt alleen maar voort uit gedachten. Wanneer mensen tot zichzelf komen (tot hun Zelf) dan spelen die gedachten niet op die manier. Vanuit het hoofd zijn het controlerende gedachten, vanuit het Zelf zijn het vrije gedachten. Dan denken we niet meer zoals we dat veelal doen. Dan gaat het over een verbinding met ons Zelf. Daarbij komt de menselijkheid kijken. Als dat gebeurt kan een beleid zoals het er tot nu toe uit ziet niet meer bestaan. Controle gaat over overleven, verbinding gaat over leven.

Beleidsvoerders zijn mensen die letterlijk zeggen ‘mijn wil is wet’. Ze gebruiken hun wil in een positie om anderen hun wil op te leggen. Dat doen ze niet bewust maar het gebeurt wel. Dat gebeurt in bedrijven en andere situaties ook maar in de politiek gebeurt het landelijk. Ook gemeentes doen dat, al zei het op een wat kleinere schaal. Dat gaat over macht. Zolang de mensen dat blijven toelaten geven ze die politici en anderen ook de macht. Zoalng er macht aan anderen wordt gegeven zitten we zelf in een onmacht. Die twee hebben ook alles met elkaar te maken. Er is maar één mogelijkheid om daar uit te komen en dat is onze ‘kracht’ leren kennen. Macht en onmacht komt uit ons hoofd, kracht komt uit ons Zelf. Als we ons Zelf zijn kan niemand macht over ons uitoefenen. Daar zijn we dan niet vatbaar meer voor. We hebben dan ook geen politieke leiders nodig maar menselijke leiders. Dat zijn mensen die anderen helpen zichzelf te vinden. Dat zijn dan ook geen groepen van mensen, dat zijn individuen. Dat ijn de mensen die iets menselijks voor de mens doen.